Max van Weezel
Over Max van Weezel
Max van Weezel (1951) werkt sinds 1976 voor Vrij Nederland. Hij is een van de bekendste politiek journalisten van Nederland. Hij begon bij VN als medewerker van de roddelrubriek 'Het Wereldje'. Vanaf 1981 was hij politiek redacteur, vanaf 1998 redacteur opiniepagina. Van 2000 tot 2004 was hij adjunct-hoofdredacteur van VN. Sindsdien is hij een van de toonaangevende columnisten van Vrij Nederland. Daarnaast presenteert hij de radioprogramma's Met het oog op morgen (NOS) en Argos (VPRO).
Meer over Max van Weezel
Illustraties: Bas van der Schot
-
Gerda als geschrapt worteltje
Wat een kleinzielig gezeur van de Tweede Kamer over het glossy magazine ‘Gerda’.
Zouden Marianne Thieme, Harm Evert Waalkens, Boris van der Ham en al die andere opgewonden standjes het tijdschrift eigenlijk hebben gelezen voordat ze hun motie van treurnis indienden?
Het kan bijna niet. Anders hadden ze meteen gezien dat het blad gewoon een goede – zij het wat duur uitgevallen – grap is. -
Drie-, vier-, vijfpartijenkabinet
Kan me voorstellen dat Herman Tjeenk Willink, Herman Wijffels, Rein Jan Hoekstra, Frits Korthals Altes en Piet Hein Donner de uitslagenavond van woensdag met samengeknepen billen hebben gevolgd. Je zult op dit moment maar tot de favoriete kabinetsformateurs van Hare Majesteit horen!
Twintig jaar geleden was het een fluitje van een cent om een coalitie tot stand te brengen. De grote partijen beschikten toen over nog zoveel aanhang dat je maar twee van hen nodig had om aan een Kamermeerderheid te komen. Zo bestonden de kabinetten-Lubbers I en II uit CDA en VVD, Lubbers III uit CDA en PvdA. -
Ooit nog échte gemeenteraadsverkiezingen?
Zelden gemeenteraadsverkiezingen meegemaakt die zo werden overheerst door de landelijke politiek als op 3 maart. Het begon met de PvdA die alle treinstations volhing met de portretten van Ronald Plasterk, Eberhard van der Laan, Nebahat Albayrak en Mariëtte Hamer. Terwijl die toch niet kandidaat stonden voor een gemeenteraad. De publieke omroep besloot de verkiezingen ook te ‘nationaliseren’.
Met een radiodebat, een televisiedebat en een aflevering van Eén Vandaag die in het teken stonden van de landelijke politiek. Femke Halsema, Alexander Pechtold, Mark Rutte en Agnes Kant mochten de degens kruisen zonder dat er ook maar één Marco Pastors (Rotterdam) of Hilbrand Nawijn (Zoetermeer) aan te pas kwam. Tot overmaat van ramp viel tien dagen voor de gemeenteraadsverkiezingen het kabinet over Uruzgan. Waardoor de campagne niet meer over de situatie in Slotervaart, Overvecht en Zuilen ging maar over die in Tarin Kowt en Deh Rawod. -
Premier van Nederland blijven, als doel op zich
Er was eens een partij die altijd aan de macht was geweest in Nederland. Langer dan de communisten in de Sovjet-Unie. Eerst noemde ze zich Roomsch-Katholieke Staatspartij, later werd het Katholieke Volkspartij. Na een fusie met de gereformeerden en hervormden ontstond het huidige CDA. Hoe het kwam dat de confessionelen altijd regeerden? Ze ruilden met het grootste gemak de ene voor de andere coalitiepartner in. Samen met de sociaal-democraten namen ze na de oorlog de wederopbouw ter hand. Totdat de roden te veel noten op hun zang kregen. Toen mochten de liberalen meeregeren.
-
Strategische zelfmoordaanval
Nooit gedacht dat oud-Shell-manager Wouter Bos nog eens te boek zou staan als de meest roekeloze en avonturistische leider uit de geschiedenis van de sociaal-democratie. Aan Clairy Polak van NOVA legde de Amsterdamse PvdA-voorman Lodewijk Asscher uit wat Bos psychologisch kan hebben bewogen de verhoudingen binnen het vierde kabinet-Balkenende op scherp te zetten: als de christen-democraten je voortdurend uitmaken voor een draaitol en onbetrouwbaar sujet, wil je op den duur bewijzen dat je de rug ook recht kan houden.
Ik kan die redenering volgen. Maar was het conflict binnen het kabinet (blijven we in Uruzgan of sturen we opleiders en instructeurs naar een andere regio in Afghanistan) de moeite waard om harakiri te plegen en de oppositie in te gaan?
