Wat wil Emile Roemer met Nederland? Niet veel goeds, als u het mij vraagt.

Bij wijze van gedachteoefening hebben we hier voor de zomer gekeken wat er in het regeerakkoord van Roemer zou staan als de SP de grootste partij wordt en over links gaat formeren. Dat was voor een mens met een links hart een teleurstellende exercitie. Roemer, die nu daadwerkelijk premier dreigt te worden, biedt geen oplossingen voor de belangrijke politiek-economische problemen waar ons land mee kampt. Veel lezers waren nijdig om deze constatering. U noemde mij rechts en elitair, verweet me ‘D66-geleuter’ en wenste me een baantje bij Elsevier toe of, misschien nog erger, de guillotine.

Vrij Nederland zou geen kritiek mogen hebben op de SP. Kom nou. Natuurlijk moeten deze verkiezingen gewonnen worden door links. Maar dan wel door progressief links. Door politici die staan voor linkse waarden als gelijkheid, vrijheid en broederschap, maar die ook bereid zijn de samenleving te moderniseren. Door politici die begrijpen dat het individualisme een dwaalleer is en ‘eigen verantwoordelijkheid’ een elitair wensbeeld, maar die tegelijkertijd beseffen dat een pamperende overheid in dezen niet het antwoord kan zijn.

Dergelijke links-progressieve politici zouden de huidige problemen voortvarend aanpakken. En dat doet de SP niet. De woningmarkt zit op slot. Huizenprijzen dalen. Jonge mensen zonder woning krijgen geen hypotheek. Jonge mensen mét een woning hangt een restschuld boven het hoofd. Er moet iets gebeuren. Maar de SP biedt geen uitvoerbare oplossing. De gezondheidszorg dreigt onbetaalbaar te worden, maar de SP steekt de kop in het zand en wil ‘extra investeringen’. De pensioenfondsen kunnen niet meer aan hun verplichtingen voldoen en snijden grof in de pensioenuitkeringen, maar Roemer wentelt de pensioentekorten af op volgende generaties. 65 blijft 65.

Ook voor de arbeidsmarkt – die had u nog van me tegoed – heeft de SP geen effectieve impuls in petto. De ontslagbescherming wordt uitgebreid, de huidige duur van de WW blijft. De sollicitatieplicht wordt voortaan afhankelijk van ‘persoonlijke omstandigheden’ en om de jeugdwerkloosheid te bestrijden, verhoogt (sic) de SP het minimumjeugdloon.

Goed. Er komen vast wat lovenswaardige verbeteringen van de arbeidsverhoudingen in het regeerakkoord van Roemer. Zo wil de SP betere en collectieve bescherming voor zelfstandigen zonder personeel (zzp’ers). Dat is nodig, maar zal in eerste instantie niet de werkgelegenheid van de verplicht duurder geworden zzp’ers bevorderen. Integendeel.

Het enige wat Roemer doet om banen te creëren, is de economie stimuleren met een ‘speciaal investeringsprogramma’. Maar omdat dit plan niet is uitgewerkt kunnen wij als kiezer niet beoordelen wat hiervan het effect zal zijn. We weten alleen dat het miljarden gaat kosten.
Is Roemer aan de macht dan écht ‘een ramp voor het land’, zoals collega Max van Weezel – alweer tot woede van veel lezers – optekende? Ik vrees het wel. Als we kijken naar wat er in het regeerakkoord van Roemer komt te staan dan is het behoudzucht in plaats van de werkbare oplossingen die onze economie nodig heeft. We moeten vooruit. Zonder de SP. Op naar een tijd waarin links weer samenvalt met vooruitgangsidealen in plaats van met het kortzichtige conservatisme van Emile Roemer.

kees.kraaijeveld@vn.nl