Ko Colijn
Over Ko Colijn
Ko Colijn (1951) werkt sinds 1978 bij Vrij Nederland. Hij schrijft over alles wat met oorlog en vrede te maken heeft: de koude oorlog, internationale wapenhandel, buitenlandse politiek, internationale organisaties als de VN of het Strafhof in Den Haag, oorlogen (Iran-Irak, Balkan, Afghanistan), terrorisme en de War On Terror. Hij is bijzonder hoogleraar Internationale betrekkingen, in het bijzonder mondiale veiligheidsvraagstukken aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Daarnaast is hij onder meer als onderzoeker/docent verbonden aan Instituut Clingendael en de postdoctorale opleiding Journalistiek van de Erasmus Universiteit. Hij is voorzitter van de afdeling-Rotterdam van Nederlands Genootschap voor Internationale Zaken.
Colijn treedt op als onafhankelijk defensiedeskundige in diverse radio- en televisieprogramma’s (NOS Journaal, Nova, het Radio-1 Journaal, Oog op Morgen, de VRT-radio, BNR en Australian Special Broadcasting). Zijn dissertatie Het Nederlandse Wapenexportbeleid verscheen bij uitgeverij Nijgh (1989). Hij is bestuurslid van het Nederlands Genootschap voor Internationale Zaken en juryvoorzitter van de Prix de Roef van het NOS-Journaal, de jaarlijkse prijs voor de beste buitenlandreportage.
Illustraties: Bas van der Schot
-
Hoe zorg je dat goede wapenhandel mag en foute niet?
De internationale wapenhandel zet bij elkaar zo’n 55 miljard dollar per jaar om, illegale transacties niet meegerekend. Het is de door het Zweedse vredesinstituut SIPRI geregistreerde handel in grote, conventionele wapensystemen. Tanks, kanonnen, raketten, oorlogsschepen, vliegtuigen, dat werk.
Geen nucleaire of chemische wapens, want die handel is verboden, al kun je nooit uitsluiten dat onderdelen of grondstoffen voor massavernietigingswapens ook van hand tot hand gaan. Tel bij die 55 miljard ook nog een geschatte 5 miljard aan handel in kleine wapens (alles wat draagbaar is, geweren, schouderraketten enzovoort), dan is de wereldjaaromzet 60 miljard dollar. Dat zal niet minder worden. In de eerste tien jaar van deze eeuw is de wereld de helft méér aan defensie gaan uitgeven, dus ook aan wapens. -
Herbevestigen wekt achterdocht
Het moet me niet te vaak gebeuren dat iemand me ongevraagd komt melden dat er geen brand bij me zal uitbreken. Ik heb een brandverzekering en zou er achterdochtig van worden.
Les 1 uit het opleidingsklasje voor jonge diplomaten: onderhandel niet over zaken die al onwrikbaar vastliggen. Stating the obvious, het pakt bijna altijd averechts uit. Voor de zekerheid toch nog een keer met een ander afspreken dat je niet zult stelen? Dat je niet corrupt zult zijn? Dat je je aan de wet zult houden? Je bereikt er precies het tegendeel mee. Herbevestigen is levensgevaarlijk. -
De wil van aspirant-gedoogheer Wilders
Nog voordat Ivo Opstelten vandaag aan de onderhandelingen over het kabinet Rutte-1 begon, liet Wilders even zien hoe hij met gedoogmacht omgaat. ‘Natuurlijk ga ik op 11 september naar New York,’ liet hij weten. Om daar schande te spreken van de bouw van een ‘mega-moskee’ in de buurt van de plek waar nine-eleven in de geschiedenis gegraveerd staat. Het gaat me nu niet om de wijsheid van dat besluit zelf, waar trouwens 52 procent van de New Yorkers ook tegen is, en dat je wat mij betreft gerust ‘gevoelig’ mag noemen. Ook al ligt het niet óp de plek van het verwoeste World Trade Center maar twee blokken er vandaan.
-
De Nederlandse terugtrekking valt samen met steeds somberder nieuws uit Afghanistan
Nee, nu even niet de zoveelste terugblik op de prestaties van Nederland in Uruzgan. Het glas is half vol en half leeg, net wat u wilt, en the lessons learned zullen de komende tijd weer niet van de lucht zijn.
De eerste les is dat het een ingewikkelde operatie was waarin we al meteen ondervonden dat je het beroemde 'brede draagvlak' dat je in Nederland voor buitengewone missies van de krijgsmacht nodig hebt, op nauwelijks te verzoenen gronden moet winnen. Vechten én opbouwen, waarbij de ene helft van het draagvlak liever geen weet moet hebben van de realiteit van de andere helft. In dat opzicht is de missie trouwens wonderlijk geslaagd. Nederland is de onschuld voorbij, en de ongemakkelijke combinatie van amandelbomen planten en 'af en toe een flinke mep uitdelen' resulteerde in een Hollands model dat bij de ISAF-bondgenoten verbazing, maar ook steeds meer waardering oogstte. Al weet ook de Nederlandse commandant tot op de dag van vandaag niet zeker of de boer die hij overdag hartelijk de hand schudde 's nachts niet toch een bermbom legde. -
Wordt oorlog ‘schoner’? Wetenschappers wereldwijd strijden erover
In het altijd rustige land der vredeswetenschappers woedt een heuse 'oorlog' over de vraag wie het beste kan tellen. Het gaat om oorlogsslachtoffers. Het probleem duikt bij elke oorlog op. Na de invasie van Irak liepen de schattingen over het aantal slachtoffers pijnlijk uiteen.
De WHO (Wereldgezondheidsorganisatie) kwam in 2006 tot een aantal van 151.000 doden, terwijl een publicatie in het medische tijdschrift The Lancet tot het vier keer zo hoge aantal van 601.000 kwam.Veel te grote verschillen natuurlijk, ¬gezien de humanitaire en politieke ¬implicaties. Bij de epidemische oorlogen in Afrika ligt het niet anders. Het Internationale Rode Kruis schatte dat in Congo tussen 1998 en 2007 liefst 5,4 miljoen mensen sneuvelden. Die becijfering werd bekritiseerd door onderzoekers van het Human Security Report (HSR), waarop een bijstelling volgde tot 2,8 miljoen doden. Ook dat vond in 2008 geen genade in de ogen van critici, het HSR kwam tot minder dan twee miljoen. Afschuwelijk veel, maar viel het dan, relatief natuurlijk, allemaal wel mee?
Meer artikelen Ko Colijn
