Ko Colijn
Over Ko Colijn
Ko Colijn (1951) werkt sinds 1978 bij Vrij Nederland. Hij schrijft over alles wat met oorlog en vrede te maken heeft: de koude oorlog, internationale wapenhandel, buitenlandse politiek, internationale organisaties als de VN of het Strafhof in Den Haag, oorlogen (Iran-Irak, Balkan, Afghanistan), terrorisme en de War On Terror. Hij is bijzonder hoogleraar Internationale betrekkingen, in het bijzonder mondiale veiligheidsvraagstukken aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Daarnaast is hij onder meer als onderzoeker/docent verbonden aan Instituut Clingendael en de postdoctorale opleiding Journalistiek van de Erasmus Universiteit. Hij is voorzitter van de afdeling-Rotterdam van Nederlands Genootschap voor Internationale Zaken.
Colijn treedt op als onafhankelijk defensiedeskundige in diverse radio- en televisieprogramma’s (NOS Journaal, Nova, het Radio-1 Journaal, Oog op Morgen, de VRT-radio, BNR en Australian Special Broadcasting). Zijn dissertatie Het Nederlandse Wapenexportbeleid verscheen bij uitgeverij Nijgh (1989). Hij is bestuurslid van het Nederlands Genootschap voor Internationale Zaken en juryvoorzitter van de Prix de Roef van het NOS-Journaal, de jaarlijkse prijs voor de beste buitenlandreportage.
Illustraties: Bas van der Schot
-
Nucleaire ontwapening: lente in aantocht
Komende tijd wordt weer ouderwets atoomwapentijd. Ze zijn er nog steeds, honderden, nee duizenden, we weten niet goed meer wat we ermee moeten. We lijken er maar moeilijk vanaf te kunnen komen.
Om eens optimistisch te beginnen: de befaamde doomsday clock van het Bulletin of Atomic Scientists is onlangs een minuut teruggezet naar zes voor twaalf. Het gevaar van een atoomoorlog is volgens de experts dus iets geweken. De uitleg daarbij was dat er onder president Obama weer wat licht gloort. Áls er iets gaat gebeuren, dan moet het de komende weken gaan blijken. -
Genade voor IJsland
Nederland en Groot-Brittannië zijn onverbiddelijk: IJsland moet vier miljard euro dokken. Het IJslandse volk is ook onverbiddelijk: op 6 maart gaat het nee zeggen in het IceSave-referendum.
IJsland heeft ruim driehonderdduizend inwoners, dat is drie maal Venlo. Groot-Brittannië en Nederland tellen er samen zesenzeventig miljoen. De IJslandse schuld bedraagt de helft van het jaarlijkse nationaal inkomen. Hij valt de eilanders op hun dak omdat een belachelijke bank uit hun land te veel rente bood aan gretige Nederlandse en Britse spaarders, die de krant niet lazen en dus niet beseften dat ze hun geld in een financieel luchtkasteel staken.
Eind 2008 ging Landsbanki/IceSave failliet en raakten onze spaarders hun geld kwijt. Dat 'kwijt' is ze voorgeschoten door de regeringen in Londen en Den Haag. Die legden de rekening weer bij de regering in Reykjavik, die zich garant moest stellen voor het voldoen van de schuld. En die rekening werd tenslotte weer in een blauwe envelop doorgeschoven naar de IJslandse burger. Kosten: twaalfduizend euro per persoon, een flinke hap uit zijn inkomen. -
Zo had het ook gekund
Had het kabinet er toch uit kunnen komen? Vier oplossingen waren denkbaar geweest.
1. Een afgeslankte militaire missie. Was ooit bespreekbaar, want viel net binnen de afspraak uit 2007. Dat veranderde na de motie-Van Dam/Voordewind (30-09-09) tégen Verhagens plan voor zo'n 'nieuwe' missie op grond van voortschrijdend inzicht en de Obama-factor. Argument vóór: je kunt de klok niet in 2007 stilzetten en doen alsof de wereld stilstaat. Tegenargument: afspraak is afspraak, Nederland heeft genoeg z'n best gedaan. -
Verlies en reputatieschade?
Aan sweeping statements geen gebrek. Rasmussen en Joe Biden geschoffeerd door het Nederlandse 'nee' tegen een nieuwe missie in Afghanistan? Tien jaar pek en veren voor Nederland? Geen hoge posten meer in de NAVO of de EU?
Het is een argument dat gretig wordt gebruikt door de degenen die de verlies-verlies-afloop van het Uruzgandebat in het kabinet betreuren. Geen kabinet, uitgespeeld in Afghanistan, wat rest is reputatieschade. -
START-2 verdrag bijna rond
Amerikaanse en Russische onderhandelaars hebben de 'finish in zicht' van het nieuwe START-verdrag, een nieuwe ronde in het verminderen van elkaars lange-afstandskernwapens. Men zegt op 97% te zitten, en dat alleen kleinigheden nog moeten worden geregeld.
Dit wijst er niet op dat het Russische gesputter over Obama's (aangepaste) plannen voor een raketschild in Zuidoost-Europa nog roet in het eten kan gooien, al zijn de Russen daar niet blij mee. Obama heeft op dat punt overigens al wel wat water bij de wijn gedaan, nadat Poetin in januari dwars begon te liggen.
Meer artikelen Ko Colijn
