Nuchter beschouwd is het gekkigheid. Het is niet erg praktisch je eigen huis mee te slepen naar de andere kant van Europa terwijl daar een ruime keuze is aan te huren stacaravans, chaletjes en tenten. Erg economisch is het ook niet. Alleen de aanschaf al: een jonge tweedehands kost al gauw tienduizend euro. Dat is best veel geld, waarvan je bijvoorbeeld ook een decennium lang elk jaar twee weken in een pension had kunnen slapen, à vijfenzeventig euro per nacht. Bovendien is het overnachten in de meegesleepte woning op wielen ook niet gratis.

Afhankelijk van de camping is een caravangezin al gauw vijfentwintig tot veertig euro per nacht kwijt. Weer thuis blijft de caravan geld kosten. Stalling, onderhoud, verzekering; ook zomaar duizend euro per jaar. Op het eerste gezicht kan een caravanvakantie niet goedkoper zijn dan ter plekke iets huren.

Een ander wonderlijk aspect van de caravanoptocht is dat modetermen als 'klimaat', 'CO2-neutraal' of 'duurzaam' volstrekt langs de caravantrekkers heen zijn gegaan. Natuurlijk, een trip met de caravan is minder belastend voor het milieu dan een vliegvakantie, maar niettemin doen we te makkelijk over de milieukosten van die half miljoen Nederlandse caravans. Terwijl de autobranche in de ban is van de energielabels en veel autokopers, geprikkeld door fiks fiscaal voordeel, tegenwoordig als eerste willen weten of het een A-, B- of C-label is, bestaat er voor caravans helemaal nog geen milieulabel en geen bijbehorend groen fiscaal pakket.

Dat is een gemiste kans. Want nu hangen honderdduizenden Nederlanders voor de langste rit van het jaar een enorme vierkante windvanger achter hun fijne milieuvriendelijke auto's. Het brandstofverbruik ligt met caravan al gauw zestig procent hoger, rekende stichting Milieu Centraal al eens uit (bereken zelf het verschil op www.adviesmodule.nl). Dat de maximumsnelheid voor caravans per 1 mei is verhoogd van 80 naar 90 kilometer per uur, helpt in deze ook niet.

De CO2-uitstoot van de caravantrekkers schiet er nog verder door omhoog. Een caravangezin dat met 90 kilometer per uur naar Nice op en neer rijdt, blaast bijna honderd kilo meer CO2 de lucht in dan zonder caravan. Het gaat bijna om een verdubbeling van de uitstoot. Wie beseft dat het hier gaat om honderdduizenden ritten, realiseert zich dat de grote caravanoptocht goed is voor significante hoeveelheden luchtvervuiling. Alleen de extra CO2-uitstoot veroorzaakt door de caravans moet vele duizenden tonnen bedragen.

Dan is er nog een ander - vergeten - milieu-effect van de caravanoptocht: omdat in de vakantie de caravan getrokken moet worden, rijden honderdduizenden Nederlanders het hele jaar door in een onnodig grote auto met een onnodig zware en onzuinige motor. Dit neveneffect is zonder twijfel ook vele duizenden tonnen CO2 groot.

Tijd dus om, na de geslaagde poging om het milieubewustzijn van de automobilist wakker te schudden, ook iets aan de vergroening van de geest van de caravanfans te doen. Een leuke klus voor milieuminister Jacqueline Cramer (PvdA) en de staatssecretaris van groene belastingen Jan Kees de Jager (CDA). Samen kunnen ze de aanpak van de auto loslaten op de caravan.

Zo is het vreemd dat voor een caravan geen wegenbelasting meer betaald hoeft te worden (wegenbelasting op caravans van 750 kilo en zwaarder is twee jaar geleden afgeschaft), terwijl ze in de praktijk vaak even zwaar en vervuilend zijn als een auto. De herinvoering van de wegenbelasting voor caravans kan mooi gepaard gaan met het nieuw in te voeren milieulabel voor caravans. De ene caravan is nu eenmaal veel aerodynamischer dan de ander. En het scheelt of je met een Knaus tandemasser van 1500 kilo de Alpen over trekt, of met een half zo zwaar Eribaatje.

Kortom: tijd om de caravanoptocht terug te dringen; tijd voor een nieuwe gedifferentieerde caravanbelasting, met bijbehorende milieulabels.