- Nou, om te beginnen zie ik je oude huis nog steeds op Funda staan. Dubbele woonlasten, dus.
- Dat is waar. En eigenlijk is het nog erger, want door een nogal onredelijke fiscale bepaling mogen we, anders dan de meeste andere mensen, de rente op het oude huis niet meer aftrekken. Dus dat kost klauwen met geld.
- Gecondoleerd.
- Dank je. Maar het komt wel goed hoor. Er komt vast wel iemand langs die het kopen wil.
- Ik snap er niets van. Jij bent toch econoom? De huizenmarkt ligt op zijn gat man. Lees je de kranten niet meer ofzo?
- Jawel. En ik geef toe dat het voor ons ook wel een risico is. Maar we hebben ons afgevraagd in hoeverre we de omstandigheden ons handelen willen laten bepalen. Het antwoord was: niet. Krijg de pest maar met je crisis.
- Maar de huizenmarkt dan?
- Op de huizenmarkt is iedereen nu op elkaar aan het wachten: eerst verkopen, dan kopen. Voor
een individu is dat wel logisch, maar voor het collectief is dat fnuikend. Als iedereen eerst wil
verkopen, zijn er dus geen kopers. Dan valt de markt stil.
- …en kelderen de prijzen.
- Dat is nog maar de vraag. Een beetje manoeu­vreerruimte is er nu natuurlijk wel – wij hebben
ons huis ook niet gekocht voor de vraagprijs – , maar voor spectaculair lagere prijzen moet er
overvloed zijn op de huizenmarkt. En die is er niet, en die komt er ook niet, behalve in het segment van de heel dure huizen. Als mensen niet zo angstig deden, was er geen probleem. Maar het is waar: wij lopen nu een hoger risico dan wanneer we hadden gewacht. Maar dan was de kans weer groot dat ons nieuwe huis al verkocht zou zijn.
- Dat brengt me op mijn tweede reden voor condoleance. Slotervaart, dat is toch die enge
buurt?
- Nou en of. Ik zag net twee buizerds boven het park zweven, dus als je een veldmuis bent, is het
hier zelfs levensgevaarlijk. Bovendien wonen rond de Sloterplas allerlei soorten vleermuizen, las ik
in het buurtkrantje. Ook heel eng, vooral voor muggen.
- Je bent recalcitrant.
- Zeker. Eerlijk? Ik ben hier geboren, wist je dat? In de Jan Tooropstraat, om de hoek bij het August Allebéplein, dat wel eens ongunstig in het nieuws komt. De foto van de supermarkt van mijn ouders, ‘Kalshoven Zelfbediening’, hangt nu in de hal. Ik heb vijftien jaar op nog geen tweehonderd meter van mijn nieuwe huis gewoond. Ik ben dus bevooroordeeld over de Amsterdamse tuinsteden in het algemeen en Slotervaart in het bijzonder. Het is hier heerlijk. Ik zal je binnenkort eens rondleiden. Kan ik je meteen laten zien hoe indrukwekkend er hier in West gebouwd wordt. De wederopstanding van Slotervaart, die wil ik dolgraag meebeleven.
- Dus het is een sentimentele kwestie. Dat snap ik wel.
- Ja, het gaat vooral om gevoel. Maar de economie erachter is ook solide. In West kun je, naar Amsterdamse maatstaven, nu nog prachtige huizen kopen voor een appel en een ei. Als West de goede kant op blijft gaan, stijgen de huizenprijzen in de toekomst hier veel sneller dan in de rest van de stad. Met jouw huis in Zuid kun je nauwelijks geld meer verdienen, met een huis in West wel.
- Toch klinkt het als een verhuizing vol risico’s.
- Ja, leuk hè.