Jan Nagel - eerder actief voor de PvdA en Leefbaar - is lijsttrekker van 50Plus, de nieuwe toetreder tot de kiezersmarkt. De partij hoopt bij de verkiezingen voor de Provinciale Staten zijn slag te slaan. De partij zal dan niet alleen vertegenwoordigd zijn in de Staten, maar hoopt Nagel ook te kunnen kiezen tot fractievoorzitter van de 50Plus-fractie in de Eerste Kamer.

De economie in het 50Plus-programma is vrij overzichtelijk: de doelstelling is het maximeren van het inkomen van 50-plussers. Heel veel meer bevat het programma trouwens ook niet. Naast inkomen voor ouderen gaat het 50Plus bijvoorbeeld om het 'minimaal halveren' van - nee, niet armoede in de wereld, geweld tegen kinderen of geweldsmisdrijven - maar van 'het gigantische aantal generaals en kolonels dat Nederland heeft'. Als dit doel de toptwaalf van prioriteiten haalt, krijg je het vermoeden dat het gedachtegoed van de partij nog wat breedte mist.

50Plus maakt de inkomensclaim concreet met het voorstellen van een aantal maatregelen. De AOW-leeftijd blijft vijfenzestig jaar. Het 'vakantiegeld' in de AOW moet van 5,5 naar 8 procent. In de AOW moet een dertiende maand worden ingevoerd. Pensioenen afstempelen of niet indexeren moest niet mogen. Ouderen, is de overkoepelende boodschap, worden 'gepakt' door opeenvolgende kabinetten, hun belangen worden niet verdedigd door de bestaande partijen, en daarom moet 50Plus orde op zaken stellen. Ouderen verenigt u.

Het staat in Nederland gelukkig iedereen vrij een politieke partij te beginnen en op te komen voor het platte eigenbelang van een specifieke groep in de samenleving. Ook ouderen. Maar 50Plus neigt hierbij naar het hypocriete. Wie de inkomensverdeling tussen generaties zo op de agenda zet en nadrukkelijk roept dat 50-plussers recht hebben op een groter deel van de koek, zegt hiermee natuurlijk tegelijkertijd dat de 50-minners een stuk van de koek moeten inleveren.

Alle door 50Plus voorgestelde maatregelen herverdelen inkomen van jong naar oud. Alle maatregelen rond de AOW worden gefinancierd uit AOW-premies en belastingen. Deze premies en belastingen (de kosten van de maatregelen dus) worden opgebracht door alle generaties; de baten vallen uitsluitend toe aan 65-plussers; dus wordt inkomen herverdeeld. Het verbod op het afstempelen (of zelfs: op het onvolledig indexeren) van pensioenen impliceert ook een inkomensoverdracht van jong naar oud. Immers: waar reeds gepensioneerden gespaard worden, moeten de actieve deelnemers opdraaien voor de kosten. In dit geval ligt de herverdelingsgrens dus niet bij vijftig, maar iets hoger, bij de feitelijke uittreedleeftijd uit het arbeidsproces, nu ruim eenenzestig jaar.

Hier schrikken Jan Nagel en consorten - onder wie emeritus hoogleraar atoomfysica Kees de Lange en oud-VVD-woordvoerder en Gay Krant-hoofdredacteur Henk Krol - voor terug. Niet om het voor te stellen. Maar om het zo hard op te schrijven.

Liever draaien ze om de hete brij heen. Onder het kopje 'kinderen' staat in het partijprogramma dit: '50Plus legt de vinger op een langzamerhand heel grote wonde zonder een generatiepartij te zijn. Ouderen hebben altijd voor hun kinderen gezorgd en willen niets liever dan dat het hen goed gaat. Zij betalen graag mee voor goed en beter onderwijs, de pijler van onze welvaart. Dat geldt ook voor bijvoorbeeld de kinderbijslag en kinderopvang, waarbij ze zelf geen direct belang hebben.' De mensen van 50Plus, kortom, zijn echte kindervrienden.

Deze strijdigheid in het hart van het programma - plat voor het eigenbelang gaan en daar dan niet voor willen uitkomen - is bijzonder ergerlijk. Het is vals en oneerlijk.

In zijn column in de Volkskrant voorspelde Marcel van Dam een groot succes voor 50Plus en - 'ik ken hem al vijfenveertig jaar' - Jan Nagel. Hier zou hij zomaar gelijk in kunnen hebben. Onvrede exploiteren met een one-issuepartij is een beproefd succesrecept. Ik zou alleen willen vragen: mag het met open vizier?