Ik lees met veel plezier de antwoorden op vragen in Vrij Nederland. Aan één ding erger ik me telkens: u heeft een verkeerde bril op. Die rechthoekige glazen en dan die zijkanten. Het kan echt niet. Zodra ik een foto zie waarop u een bril met ronde glazen draagt, ga ik al uw boeken lezen.
- R. Spieksma

U schijnt te denken dat ik net als de meeste ondernemers een straathoer ben die blij is met iedere klant. Ik werk in een luxebordeel. Wij weigeren bepaalde klanten.

Dit is wellicht een rare vraag. Ik ben succesvol in mijn werk, meer dan, zelfs. Maar er sluimert een leegte in mijn denken en na lang peinzen ben ik erachter wat het is: ik heb geen mensbeeld. Weet u een mensbeeld voor mij?
- Mark R.

Waarom zit u zo om een mensbeeld te springen? U doet alsof een mensbeeld een eerste levensbehoefte is.

Onlangs las ik een roman van Bellow waarin de hoofdpersoon veel nadenkt over verveling en die verveling vaak ook in verband brengt met Baudelaire en andere schrijvers. Overigens noemt deze hoofdpersoon zichzelf een rokkenjager.

De leegte in uw denken komt vermoedelijk voort uit het succes in uw werk. U moet de verveling toelaten, dan komt het mensbeeld vanzelf.

Ook een meritocratie heeft mensen nodig die op kosten van anderen, bij voorkeur ouders, zusters of anders hun echtgenoten, uit het raam kijken en af en toe een voorbijganger achtervolgen omdat zij zich tot die voorbijganger voelen aangetrokken.

Ik heb het gehad met mijn bedrijf. Het is redelijk klein. En ik zit nog zo vol leven: ik wil ook eens winnen, de grootste worden. Daarvoor moet ik overstappen of fuseren. Waarom? Als ik eerlijk ben: omdat ik wil winnen, en erger: ik vind dat geen slechte reden. Ben ik een slecht mens?
- Femke H. te A.

Als mensen de vrees uitspreken een slecht mens te zijn, dan willen zij graag van hun omgeving horen dat ze dat niet zijn.

De wens om te winnen is weliswaar in Nederland vermoedelijk nog steeds een verdachte wens, behalve dan in sport, maar het lijkt me niet dat deze wens wijst op slechtheid.

Het gaat om de middelen die u aanwendt om te winnen. Die middelen kunnen moreel gezien bedenkelijk of slecht zijn. En als ik zo vrij mag zijn: winnen van wie?

Nu ik enkele jaren afgestudeerd ben, een redelijke baan heb, omringd word door aangename mensen, et cetera, merk ik steeds meer dat ik wat mis in mijn leven. Daarom overweeg ik om briefwisselingen aan te gaan, bij voorkeur met vooraanstaande schrijvers of ander-soortige kunstenaars, om zo toch nog wat contact te behouden met mensen die een meer door creativiteit gedreven leven leiden. Dit natuurlijk in de hoop dat ik hierdoor aangestoken word, geïnspireerd raak, mijn veilige leven opzeg en als een kunstenaar op de grens van de beschaving verder ga leven. Valt dit aan te raden?
- Horst G.

Ik zou niet op de grens van de beschaving gaan leven. Wat die creativiteit betreft: probeer eerst creatief te zijn met seks en ga dan pas kleien. Creativiteit wordt overschat. Het ritueel biedt doorgaans meer troost en geborgenheid dan een uitbarsting van creativiteit, wat wij ook onder die uitbarsting mogen verstaan.

Beste Arnon (excuus voor de verhaspeling van uw naam eerder. Vrienden van me noemen me sindsdien Wibo, wellicht een troost). Wat ik u kan bieden is prettig gezelschap. Ik zal dan wel opnieuw moeten invliegen. Maar dat is een goed excuus om NYC dit jaar twee keer te bezoeken. Om uw laatste vraag te beantwoorden: mijn slaaf laat ik meestal thuis. Een tasje volstaat.
- Wido van Bergen, Amsterdam

O ja, u wilde koffie met me drinken in New York. Kom maar langs. Ik ben altijd geïnteresseerd in verhalen van heren met slaven.