Ik ben columnist voor een weekblad. Ik heb net mijn honderdste column afgeleverd. Ik hoor wel eens in het dorp dat ik aardige stukjes schrijf. Daar ben ik blij mee, maar het schiet niet op. Ik ben negenenzestig, de tijd dringt. Wat moet ik doen om een (ik noem maar wat) soort Grunberg te worden? Aanschuiven in een praatprogramma, een kanotocht naar Schotland of toch de oude hobby, schilderen, weer oppakken? Ook denk ik wel eens dat mijn bescheidenheid me parten speelt.
Harry W.

Ambieert u roem? Of geld? Of bestaat er buiten de academische wereld nog erkenning die niet uit roem en geld bestaat?

Er is één Grunberg, dat lijkt me voldoende.
Maar als u echt vreest dat uw leven zonder roem verspilling is, raad ik u aan een dertienjarig meisje te ontvoeren. Vervolgens schrijft u stukjes over die ontvoering, maar nog niet op een dusdanige manier dat duidelijk is dat u de ontvoerder bent. Ook raad ik u aan het dertienjarige meisje te schilderen. Als uw vrouw bereid is voor het goede doel mee te helpen, zit er met meisje en vrouw een kanotocht naar Schotland in.

Als vervolgens na maanden wereldkundig wordt gemaakt dat er een dertienjarig meisje bij u op zolder zit, wordt u vast uitgenodigd door Pauw & Witteman, De wereld draait door en aanverwante programma's. Daar kunt u uitleggen dat het dertienjarige meisje slechts middel was om de aandacht te vestigen op een persoonlijk maar groot onrecht.

Als u dit allemaal te veel moeite vindt, of als uw vrouw principiële bezwaren heeft, raad ik u aan vriendschap te sluiten met uw miskenning. Vergeet niet door te gaan met het schrijven van aardige stukjes.

In mijn tuin staan, zitten en liggen diverse kabouters. Tot voor kort was ik er zeker van dat deze kabouters zich wel bevonden. Nu las ik echter in de krant van Wakker Nederland dat er in Wassenaar een opvanghuis voor kabouters wordt geopend. Beste mensendokter, ontzeg ik mijn oude kabouters de nodige zorg als ik ze hier niet voor aanmeld maar in mijn eigen tuin laat blijven, waar ze ook 's winters de kou moeten trotseren?
Yolande de Kok, Den Haag

Wat bezielde u toen u tuinkabouters aanschafte? Ik ben niet van mening dat een tuinkabouter een teken is van slechte smaak, maar ik ben wel benieuwd hoe u aan die hoeveelheid tuinkabouters bent gekomen en of er nooit een zoon, dochter, man, vriendin is geweest die heeft gezegd: 'Yolande, koop nou toch eens een hond in plaats van weer een tuinkabouter.'
Vergeet dat opvangtehuis.

Wat belangrijk is, is dat u de tuinkabouters een voor een uitnodigt om naar binnen te komen. U dient de tuinkabouter te ontvangen in een ochtendjas. Nonchalant zegt u: 'Glaasje versgeperste sinaasappelsap, tuinkabouter?' En terwijl u de kabouter een glas aanreikt, valt uw ochtendjas open. Nog voordat hij zijn glas heeft kunnen leegdrinken, drukt u de kabouter tegen uw kruis.
Waarom krijgt Dirk Scheringa zoveel steun van het volk? Het draait belasting betalend op voor de zooi die deze man heeft gemaakt. Het volk wil bedot worden, maar waarom door deze man?
Is dat zo? Hoeveel zou het failliet van Scheringa's bank de belastingbetaler precies kosten? En krijgt hij echt steun van het volk, behalve dan van wat AZ-supporters?

Toen ik jong was, wond men zich in conservatieve kring geregeld op over subsidie aan schandelijke toneelexperimenten. Daarover kan men zich niet meer opwinden. Dus nu spreekt men tijdens de après-ski over 'zelfverrijking' en 'graaicultuur'. Het schijnt cabaret te zijn en mannen als Youp van 't Hek en Thomas von der Dunk blinken erin uit.

Niet dat ik van mening ben dat het bankwezen niet wat strakker gereguleerd kan worden, maar de volkswoede die met die regulering gepaard gaat, doet het ergste vrezen voor het volk.