Ik werk bijna twintig jaar als docent wiskunde. Kort geleden is mij subsidie toegekend om naast mijn werk als leraar onderzoek te doen bij een universiteit. Uit familie- en vriendenkring ontvang ik enorm veel waardering voor het feit dat ik dit baantje heb bemachtigd, zoveel waardering heb ik in twintig jaar voor de klas nooit gehad. Dit terwijl ik het gevoel heb dat ik met mijn onderzoek belastinggeld verkwansel aan een maatschappelijk weinig belangwekkende bezigheid. Mijn werk in het onderwijs is veel nuttiger. Hoe te reageren op deze loftuitingen? U mag deze tekst inkorten of aanpassen als u mij maar antwoord geeft!
Goossen Karssenberg, Den Burg

Er zit iets tegenstrijdigs in uw ongemak. Aan de ene kant zegt u dat uw onderzoek maatschappelijk gezien weinig belangwekkend zal zijn, aan de andere kant blijkt uit uw schrijven niet dat u overwogen hebt dat onderzoek dan maar te laten zitten. Hoe kan het dat uw omgeving op de hoogte is van dit onderzoek? Heeft er iets over in de krant gestaan? Heeft uw vrouw het aan iedereen verteld? Of heeft u het zelf rondgebazuind? De universiteit zou zich niet moeten afvragen of wat daar onderwezen wordt maatschappelijk gezien van belang is. Het utiliteitsbeginsel is verraad aan waar de universiteit voor moet staan.

Ik zou uw vrienden en familieleden trots vertellen: 'Maatschappelijk gezien stelt mijn onderzoek niets voor.' Bij de l'art pour l'art-filosofie heb ik twijfels, maar als leek juich ik wiskunde voor de wiskunde toe.

In VN las ik dat een trouwe abonnee een ex-librisstempel had gekregen. Ik ben al vijftig jaar abonnee en heb VN al eens gewezen op de discrepantie tussen de lokpresentjes voor nieuwe abonnees en het verwaarlozen van de trouwe.
De reactie was er één van: nou en? Ik wil ook zo' n ex-librisstempel. Wat raadt u mij aan?


Kranten en tijdschriften proberen abonnees te lokken met cadeautjes. Dat dit lokmiddel werkt verwondert mij. Ik kan mij niet voorstellen een abonnement op Vrij Nederland te nemen omdat ik er een cadeautje bij krijg.

U haalt deze veronderstelling onderuit. Het lijkt u om de lokmiddelen te gaan. De meest praktische oplossing is zelf een ex-librisstempel te kopen, maar omdat een dergelijke oplossing u niet zal bevredigen raad ik u aan met regelmaat uw abonnement op te zeggen. Na een paar weken wachten neemt u opnieuw een abonnement en sleept u een frutseltje in de wacht.

Wat moet ik van Polanski denken? Het slachtoffer wil geen vervolging meer. De moraal was destijds anders (van welke 'geest der wet' moet de rechter straks uitgaan: die van de jaren zeventig of die van 2009?) Ik ben zo genuanceerd dat ik niets meer vind, maar daardoor voel ik me slecht - want als ik niets vind, veroordeel ik een pedofiel niet keihard!

Ik ben er niet voor om Roman Polanski een pedofiel te noemen. Voor zover wij weten heeft hij zich één keer vergrepen aan een dertienjarige. Als de Zwitserse autoriteiten niet hadden besloten hem te arresteren, was deze affaire vergeten gebleven en had de publieke opinie haar heilige verontwaardiging over andere zaken moeten uitstorten.

In het klassieke Griekenland was het - ik vat het kort door de bocht samen - geaccepteerd dat jonge mannen hun lichaam aanboden aan oude mannen in ruil voor wijsheid.

Dat wijsheid van ouderen wordt geruild voor seks van de jeugd zal altijd blijven voorkomen. De ruil is niet per definitie afkeurenswaardig. Vanaf welke leeftijd wij deze ruil wettelijk toestaan blijft open voor discussie. In Nederland is de leeftijd momenteel vastgesteld op zestien jaar geloof ik. Extra betreurenswaardig aan de zaak Polanski is dat hij zijn slachtoffer zo weinig wijsheid heeft geboden.

Maar zo veel jaren later had hij met rust moeten worden gelaten.