Ik ben een kleine zelfstandige. Woede en wanhoop overvallen me als ik weer eens te maken krijg met managers die misselijkmakende machtsspelletjes spelen om anderen af te knijpen. Mijn harmonieuze aard (en de noodzaak van brood op de plank) nekt me keer op keer. Hoe word ik een integere bitch? En hoe komt het dat dit soort personen vaak hoge posities bekleden?
Roos

U zegt: er zijn spelregels. Ik heb te maken met mensen die zich niet aan de spelregels houden en daarvan word ik, die mij wel aan spelregels houd, slechter. Dit frustreert.

De praktijk is weerbarstiger dan de theorie, maar u bent minder machteloos dan u in uw schrijven doet voorkomen. Er zijn manieren om zakenrelaties die zich niet aan de spelregels houden te straffen. Het is absoluut niet zo dat uw harmonieuze aard, ik vooronderstel dat u niet liegt, ervoor zou zorgen dat u benadeeld wordt. Over dit onderwerp ('game theory') zijn boeken volgeschreven, leest u er maar eens een paar. In plaats van dat u zich wentelt in zelfmedelijden en zinloze emoties moet u zich afvragen wat u moet doen om ervoor te zorgen dat de spelers die zich wel aan de spelregels houden beloond worden.

Het is een misvatting te denken dat het worden van 'een bitch' u iets zal opleveren, voor zover u overigens niet al een bitch bent.

Een vriend uit Californië schreef me eens: 'Er bestaat geen nee. Er bestaan alleen verschillende vormen van ja.'

Het lijkt me dat u dat nog niet onder de knie heeft, dat er verschillende vormen van ja bestaan. Oefen eens met uw partner. Zeg tegen hem of haar: 'Ik ga je het huis uit gooien. Maar het is een win-winsituatie. Wij worden hier allebei beter van.'

Als u in Nederland zou wonen en een kind zou krijgen: wat zou u doen: op de witte school of op een zwarte school? Eerlijk zeggen graag.

Mijn petekind zit op een school in Amsterdam waar voornamelijk blanke kinderen op zitten die blanke ouders hebben, dus ik neem aan dat dat een witte school is. Enkele van die kinderen en ouders spreken wel plat Amsterdams. Ik vermoed dat ik mijn kind naar de best mogelijke school zou sturen. Waarschijnlijk dus een witte school. Uw vraag impliceert dat ik mij voor deze keuze moet schamen. Dat ik segregatie moet ondermijnen door mijn kind naar een zwarte school te sturen. Mijn eerste verantwoordelijkheid is ervoor te zorgen dat mijn kind het best mogelijke onderwijs geniet. Pas daarna heb ik ook een verantwoordelijkheid om segregatie te bestrijden. Ik zou jaarlijks twintigduizend euro aan een fonds kunnen geven dat ervoor zorgt dat getalenteerde, briljante kinderen uit zogenaamde achterstandsgezinnen naar privéscholen kunnen. Ik denk geenszins dat alleen de staat verantwoordelijkheid draagt voor het bestrijden van segregatie.

Maar het probleem van segregatie is ingewikkelder. Wat te doen met gezinnen die geen bijzonder belang lijken te hechten aan het best mogelijke onderwijs? Dit geldt natuurlijk ook voor blanke gezinnen. Hoe bestrijd je chronisch gebrek aan ambitie?