Ik vroeg mij af of al die vragen die u wekelijks beantwoordt door uzelf verzonnen worden. Van veel van de behandelde problemen kan ik mij namelijk moeilijk voorstellen dat mensen er echt mee zitten.
H.

Ik kan u verzekeren dat ik nooit een vraag aan de Mensendokter zelf verzonnen heb. Het kan natuurlijk zijn dat de vragenstellers hun vragen verzinnen. Een tijd geleden was ik te gast in de Valeriuskliniek om een lezing te houden. Ik vroeg aan de directeur van de kliniek: 'Wat doet u met mensen die zich bij u melden en beweren geestesziek te zijn, terwijl ze dat overduidelijk niet zijn?' Zijn antwoord luidde: 'Iemand die beweert geestesziek te zijn terwijl hij dat niet is, is ook geestesziek.' Daarmee is uw vraag afdoende beantwoord. Waar zit u overigens echt mee?

Sinds enige tijd vind ik het moeilijk om het positieve van de mens in te zien. Ik kon dat al nooit van de mensheid in het algemeen, maar nu zie ik het ook niet meer in de mensen die mij na staan. Volgens mij is mijn ambivalentie voelbaar voor mijn omgeving. Vileine opmerkingen zijn niet van de lucht, al probeer ik te mompelen. Ik heb zelfs al geprobeerd om mijn negatieve gevoelens ten opzichte van familie en vrienden in een dagboek te noteren, maar wat daar uitkwam, daar lusten de honden geen brood van. Ik trek ook mannen aan bij wie ik masochistische trekken vermoed. Ik laat me in hun bijzijn, qua onhebbelijkheden, helemaal gaan, waarbij hun blik steeds gelukzaliger wordt. Tot een fysieke relatie komt het bij deze contacten niet. Moet ik de rest van mijn leven met de kiezen op elkaar geklemd veinzen? Is dit een depressie? Soms ben ik bang dat het de ouderdom is (ik ben 37). Komt dit nog goed en hoe voorkom ik eenzaamheid?
M.

U lijkt uit te gaan van een ideaalbeeld van de mens. Voldoet hij niet aan dit ideaalbeeld, ziet u het 'positieve' van de mens niet meer? Het is helemaal niet nodig om 'het positieve' van de mens te zien om toch van hem te genieten. Ik neem aan dat u niet bedoelt dat u alle mensen zonder uitzondering lelijk vindt of onbruikbaar om uw behoeften te bevredigen.

Ik raad u een kleine dosis utilitarisme aan. Wat wilt u van een specifieke mens en hoe krijgt u dat van hem op een legale en moreel verantwoorde manier? Uit uw schrijven blijkt wel degelijk dat u verlangens heeft, bijvoorbeeld het bestrijden en opheffen van uw eenzaamheid. De eenzaamheid hoeft niet te worden bestreden door een ideaal persoon. Men neemt genoegen met de beste die op een bepaalde plek voorhanden is. Tegen zo iemand zegt u niet: 'U bent de beste die voorhanden is en het positieve zie ik niet in u, ook al hebt u een mooie mond.' U zegt: 'Dankzij u heb ik voor het eerst in tijden niet aan zelfmoord gedacht.' De mens is op deze aarde om in gebruik te worden genomen door andere mensen. Het is de hoogste tijd dat u in gebruik wordt genomen.