Ik erger me wel eens aan de kennelijke vanzelfsprekendheid dat er schuldigen moeten zijn als er slachtoffers zijn. Meer nog erger ik me aan de uitdrukking in de media: 'Er vielen zoveel slachtoffers waaronder zoveel onschuldige vrouwen en kinderen.' Men zegt wel eens dat een kind zijn onschuld verliest zodra het de eerste keer een vlieg dood slaat. Maar goed, laat ik kinderen het voordeel van de twijfel geven, wat ze ook op hun kerfstok hebben als ze achttien zijn. Maar vrouwen! Uit de geschiedenis weet men toch dat zij dikwijls de grootste stokers achter conflicten zijn. Hoe denkt u daarover en hoe raak ik mijn ergernis kwijt?
J.W. uit O.

Uw ergernis is begrijpelijk. Vanwaar die merkwaardige toevoeging 'onschuldige' als het bijvoorbeeld over burgerslachtoffers gaat? Nog vreemder is de gedachte dat een dode vrouw per definitie erger is dan een dode man.

Ik meen te weten dat sommige maffiaclans zich aan de regel hielden dat vrouwen en kinderen niet werden gedood. En denk aan de film Scarface, de neergang van Tony Montana begint als hij weigert een auto op te blazen waarin kinderen zitten.

Oorlogen schijnen begonnen te zijn om vrouwen, en een duel om een vrouw vinden velen nog altijd romantisch, terwijl twee vrouwen die letterlijk om een man vechten vaak zielig worden gevonden. Of te mannelijk.

Ik ben niet in staat te beoordelen of vrouwen net zo kwaadaardig zijn als mannen. Indachtig het motto van Brecht dat iedereen over zijn eigen schande moet spreken, ben ik geneigd het mannelijke sadisme meer onder de aandacht te brengen. Maar dat vrouwen, kinderen en mannen in nieuwsberichten niet 'onschuldig' moeten worden genoemd, lijkt mij evident.

Ook de schuldigen verdienen het namelijk niet om te sterven.

Mijn wederhelft en ik hebben discussies over uw rubriek in VN. Volgens hem zijn de ingezonden vragen echte ingezonden vragen, terwijl ik vermoed dat u ze zelf bedenkt.
Jextel Picard

Ik bedenk nooit vragen zelf. Ook uw vraag heb ik niet zelf bedacht.

Mijn vriendje (eerste echte) is sceptisch over de permanentie van relaties. Op zich deel ik zijn mening, en vind ik dat je niet kan zeggen dat je voor altijd bij iemand blijft. Maar... misschien ben ik te romantisch dat ik af en toe wil horen dat ik 'het ben' bij wie hij wil blijven. Ik was altijd voor vrijheid en blijheid en elkaar kunnen loslaten, maar op een of andere manier wordt dat steeds moeilijker. Ik probeer mentaal te schakelen naar 'nu genieten' en niet inzitten over de mogelijke toekomst... Word ik ook een labiele afhankelijke vrouw?
R.

Hoe meer de een zegt dat relaties niet voor altijd zijn - wat is wel voor altijd? - en dus ook deze specifieke relatie niet, hoe meer de ander verlangt naar de bevestiging dat dit wel degelijk eeuwige liefde is. Ik vermoed dat u het aardig benauwd zou krijgen als uw vriendje zou zeggen dat hij wil trouwen en dat er binnen drie maanden aan een kind begonnen dient te worden.

Als ik u was zou ik uw vriendje laten weten dat hij leuk en aardig is maar dat u op uw leeftijd nog geen definitieve toezeggingen kan doen en dat u daarom bij hem blijft tot u een smakelijkere vis aan de haak hebt geslagen. Het staat u vrij mijn naam te gebruiken om hem onder druk te zetten.

Binnenkort weten we hoe labiel en afhankelijk u bent.

Kent u dat gevoel: dat je benieuwd naar jezelf zit te kijken hoe je nu weer eens gaat handelen? Mijn bewustzijn veegt als een vaatdoek achter mijn onderbewuste aan.

Ik ben jaloers op u. Zelden word ik door mezelf verrast. Nooit eens zeg ik: die deadline kan me gestolen worden. Ik blijf lekker liggen. Uw metafoor vind ik ook geslaagd.

Lijdt u onder die vaatdoek?