Thirza, jouw eigen dochter en haar vriendje vermoord. Proza, maar wel ontsproten aan jouw fantasie. En met fantasie komt uiteindelijk de aankoop zoals wanneer je je ergert aan je bankstel. En nu MENSENDOKTER voor levensvragen, wat een gotspe! Vraag: houd je echt van (sommige) mensen, van kinderen of zie je hen als objecten voor jouw boeken? Is er nog plek voor tederheid?
Dr. Adriaan Douwes>

Ik heb een roman geschreven die Tirza (sic) heet. Zelf heb ik geen kinderen. Zoals een chirurg niet van zijn patiënten hoeft te houden om een uitstekende chirurg te zijn, zo hoeft ook de Mensendokter niet van de mensen te houden om hen te genezen. In sommige gevallen adviseer ik dwangverpleging. Om uw enige werkelijke vraag te beantwoorden: zolang er huisdieren zijn, is er plek voor tederheid.

Waarom reizen toch al die mensen? Zie niet in wat je wezenlijk kunt leren van al die variaties op de Westerse cultuur, die in vrijwel alle gevallen ook nog van een beduidend minder gehalte zijn.
D. uit N.

Mensen reizen niet om te leren. Zoals de meeste mensen ook geen universiteiten bezoeken om te leren. Mensen reizen omdat ze hun eigen bestaan van tijd tot tijd als een kerker beschouwen. Ze reizen om te bewijzen dat ze kunnen ontsnappen. Daarnaast reizen veel mensen om te beseffen dat die kerker behoorlijk luxueus is. Zij gaan kamperen in Zuid-Frankrijk of backpacken door Mongolië en zijn bij terugkeer gelukkiger dan ooit met de vloerverwarming.

Wat u bedoelt met culturen die van beduidend minder gehalte zijn dan de westerse cultuur weet ik niet. U doet me denken aan een vrouw die tegen haar man zegt: ‘Je mag alleen naar mooie vrouwen kijken.’

Elke week stuur ik de VN-puzzel in, maar ik heb nog nooit de felbegeerde boekenbon gewonnen. Ik google bij twijfel altijd mijn antwoorden, dus fouten maak ik niet. Kunt u verklaren waarom ik nou nooit eens in de prijzen val?
Winnie de Keizer, Delft

De Mensendokter is geen geldautomaat, maar voor Winnie de Keizer uit Delft maak ik een uitzondering. Ik roep de redactie van dit weekblad op Winnie de Keizer acuut een boekenbon te sturen.

Ik ben 67 jaar en werk zo’n vijftig jaar. Toen ik begon te werken, moest ik zes weken werken voor een fiets, nu kan ik zes fietsen per week kopen. Ik zie inzet voor de maatschappij als een plicht zolang het kan, wat adviseer je mij: stoppen (en genieten)?
Erik Koopmans

Het Nederlandse volk mag God op zijn blote knietjes danken dat er nog een Jood in zijn midden is die de woorden ‘arbeid maakt vrij’ serieus neemt. Ik op mijn beurt ben blij dat u er bent. U geniet van werken, als ik u was, zou ik niet met het genieten stoppen.