'Ik ben meneer Van Haersma Buma niet. Sybrand is mijn minnaar, we hebben sinds het Groot Dictee der Nederlandse Taal, waaraan Sybrand deelnam, en niet onverdienstelijk, een geheime maar zeer gepassioneerde relatie.'

Wanneer ik een belangrijk of bekend lid van de samenleving ontmoet en hij of zij heeft de partner bij zich, ben ik altijd ook geïnteresseerd in die partner. Toch heb ik het gevoel dat het tonen van die interesse vaak niet serieus wordt genomen. Daardoor ontstaat een gênante situatie, voor mijn gevoel. Heeft u hier ervaring mee (misschien met uw eigen partner)?

Het is inderdaad hooglijk onbeleefd de partner van een ‘belangrijk of bekend lid van de samenleving’ te negeren of te doen alsof die partner een chauffeur is. Ik ben net als u geïnteresseerd in partners, vooral ook omdat, zo is mijn ervaring, dergelijke aandacht op prijs wordt gesteld. Als ik bijvoorbeeld Cees Nooteboom tegenkom, richt ik mij altijd tot zijn charmante partner, wat niet eenvoudig is, want Nooteboom is een aandachtsmagneet. Hij heeft zo’n charismatische persoonlijkheid dat zelfs mensen die zijn werk niet kennen met hem beginnen te praten en onder de indruk zijn van de wijsheden waarmee hij terloops strooit. U moet doorgaan, wil ik maar zeggen, u te verdiepen in de partners van belangrijke leden van de samenleving. Komt u bij dergelijke mensen thuis, dan kunt u zich ook verdiepen in hun huisdieren. Maar in wezen is een partner, ongeacht het geslacht, eveneens een huisdier. Een goede openingszin is daarom: ‘Bent u weleens van huis weggelopen?’

Mag ik tijdens een concert in het Concert
gebouw een groot blocnote op schoot hebben waarop ik schrijf (gedachten, aanzetten tot verhalen e.d.)? Ik heb het idee dat men er aanstoot aan neemt en me afkeurende blikken toewerpt.

Het krassen van uw pen op het papier zal voor de gevoelige oren naast u te veel zijn. Ik raad u aan niet tijdens het concert te schrijven, maar uitsluitend in de pauze, ervoor en erna. U kunt tijdens het concert nadenken, uw gedachten maken geen geluid.

Wat mankeert de mens die zegt van voetbal te houden en die geen interesse kan opbrengen voor andere teams dan het Nederlandse? Bezeten van Oranje en anders niet. En zo ja, wat schrijft u voor: Duitsland-Italië, de Africa Cup-wedstrijden, fierljeppen? Ik lees op internet: ‘de Groepscursus Fierljeppen is bijzonder geschikt voor vriendenclubs, personeelsverenigingen, vrijgezellenweekenden, scholen…’ Kortom: de oranjemens. 
– Murphy Hooft, Den Haag

Wat mankeert de mens die zegt van kinderen te houden en die alleen interesse kan opbrengen voor zijn eigen kinderen? Er is iets wat we de actieve pedofiel moeten nageven: hij heeft oog voor andermans kinderen. En wat te denken van de verliefde die alleen schoonheid ziet in het object van zijn liefde? Dan liever toch de schuinsmarcheerder, die schoonheid op elke hoek van de straat tegenkomt. Nee, ook wat het voetbal betreft, u hebt helemaal gelijk. Laten we ons de komende jaren inzetten voor het Belgische team, de Rode Duivels. U kunt stickers laten maken waarop staat: ‘Liever een Rode Duivel in de tuin dan Huntelaar achter het fornuis.’

Ik bezocht een jazzconcert en zag na afloop de pianist buiten staan roken, pratend met iemand van het theater. Ik durfde niet op hem toe te stappen om hem te bedanken (het concert was voortreffelijk) in de vrees hem te storen. Hij zal vaak geconfronteerd worden met mensen en hun eigen verhaal over hun pianokunsten. Wat gebiedt het fatsoen? Met rust laten of toch heel snel een compliment, hand en dankwoord?

Als u hem echt alleen wilt complimenteren, kunt u dat gerust doen. Als ik de pianist was, zou ik blij zijn met zo’n compliment. Overschat de bescheidenheid van pianisten niet. Misschien stond hij daar te roken en dacht hij: waar blijven de complimenten? Wat heb ik fout gedaan? Houden ze niet meer van me? Morgen pleeg ik zelfmoord, dat zal ze leren.

Dag meneer Haersma Buma, In de Volkskrant antwoordt u, op een vraag over Emile Roemer, gesteld door Jan Hoedeman en Ron Meerhof, het volgende: ‘Dat heb ik bij Roemer gezegd. Het probleem is dat hij het gevoel creëert dat hij iedereen rijker maakt, terwijl de werkelijkheid is dat hij de crisis betaalt door geld te drukken...’ Ik begrijp uw antwoord niet. – Frank Dekker, Amstelveen

Ik ben meneer Van Haersma Buma niet. Sybrand is mijn minnaar, we hebben sinds het Groot Dictee der Nederlandse Taal, waaraan Sybrand deelnam, en niet onverdienstelijk, een geheime maar zeer gepassioneerde relatie. Dit heb ik uiteraard aan de hoofdredacteuren van de Volkskrant en Vrij Nederland gemeld. Daarom mag ik niet meer over het CDA schrijven. Ik kan uw vraag dus helaas niet beantwoorden.

Vragen voor Grunberg sturen naar demensendokter@vn.nl