Ik vind een zekere mate van winderigheid, mits voorzien van de juiste intonatie, charmant. Mijn vrouw heeft hier moeite mee. Hoe overtuig ik haar? - A.P.S. te R.

U lijkt te spreken over uw eigen winderigheid, en het woord 'intonatie' doet voorzichtige petomanie vermoeden. Petomanie en meligheid gaan hand in hand, maar ik kan me voorstellen dat achter uw frivool geformuleerde vraag een serieus probleem schuilgaat.

Als volwassene heeft men geen keus, men kan niet alles met de ander delen. Uw vrouw stelt zich dus wat mij betreft terecht op het standpunt dat zij bepaalde illusies over u wil blijven koesteren. Ik raad u aan in een feestwinkel een scheetkussen te kopen om het probleem met ironie op te lossen. Ook kunt u een verhandeling schrijven: Petomanie in tijden van technische reproduceerbaarheid. Wel moet uw vrouw er rekening mee houden dat u mogelijk een vriendschap gaat onderhouden met een dame die uw winderigheid op juiste waarde weet te schatten.


Een paar dagen geleden liep ik op de Oude Gracht in Utrecht en voelde een drang om de Hema binnen te lopen. Dat ik er niets te zoeken had bleek toen de geur van warme worst mij de adem benam en ik besloot mijn wandeling op de gracht voort te zetten. Weer buiten liep ik een oude vriendin tegen het lijf die dezelfde richting op ging als ik. We raakten aan de praat, kozen een terrasje en maakten een afspraak voor een volgende ontmoeting. De vraag die mij nu al die tijd bezighoudt is: bestaat er toeval of niet? Want als de Hema geen warme worst zou verkopen was ik die vriendin waarschijnlijk nooit tegen het lijf gelopen. - J. van der Loo

Dit is een semantische kwestie. U kunt het toeval 'noodlot' noemen en u bent van veel problemen af. En als die 'oude vriendin' de moeder van uw kinderen zal worden hebt u in elk geval een mooi verhaal om te vertellen tijdens het kerstdiner. Voor u haar zoent fluistert u in haar oor: 'De Mensendokter wil dat ik dit doe.'

Mocht u twijfelen over uw relatie met deze oude vriendin, dan kunt u de warme worst of de goden de schuld geven.


Nadat u een hommage hebt gegeven aan mijn drie bescheiden werkjes heb ik het gewaagd een van uw meesterwerken Tirza aan de zorg van de plaatselijke boekhandel te ontfutselen. Ik trok mij met dit kleinood terug op mijn zolderkamer en hing het bordje 'niet storen' op de deur. In het Nederlands maar vooral in het Duits, u herinnert zich zeker waarom. Vijf uur lang werd ik meegesleurd door de hoofdpersoon Hofmeester, een tikje schizofreen, en zijn tweede dochter Tirza, een tikje afhankelijk. De mooiste zin van het boek kwam uit haar twaalfjarig mondje toen haar oudere zus haar gebrek aan borsten beklaagde: 'Papa, krijg ik later ook geen tieten?' - Hanco Naninck

Veel dank voor uw complimenten. Ik heb uw brief wel in moeten korten. Ik hoop maar dat u uitsluitend zonen zult krijgen; u lijkt me het type vader dat de borsten van zijn dochter dagelijks van commentaar voorziet.


Als Amerikaan heb ik in mijn jeugd op zomerkamp geleerd om een .22-kaliber geweer te gebruiken. Natuurlijk vond ik dat fantastisch - ook omdat ik heb geleerd hoe gevaarlijk zo'n wapen kan zijn. Eigenlijk ben ik blij dat ik nu woon in een land waarin pistolen en geweren bijna helemaal illegaal zijn. Maar mijn zonen, van 11 en 13, willen natuurlijk ook zo'n ervaring, en ik twijfel: zal een paar uurtjes op een 'firing range' onder goede begeleiding als we op bezoek in Amerika zijn hun interesse stimuleren of bevredigen? - Jonathan Gill, Amsterdam

Ik heb in Amerika en in Oostenrijk geschoten. U kunt gerust met uw zonen naar de schietbaan zonder dat u hoeft te vrezen dat ze monsters zullen worden.