Vrij Nederland

Europa wemelt van de verborgen kunstschatten en geheime meesterwerken. Op vn.nl elke dag aandacht voor een aanbevelenswaardige ontdekking. Ook een suggestie? Stuur 'm op naar wunderkammer@vn.nl met een motivatie waarom de kunstschat opgenomen moet worden in de Wunderkammer en win een VN-fietstas gevuld met boeken

Vandaag: De Guglia dell'Immacolata, in Napels. Ingezonden door Rookje Meijerink

In een echte Wunderkammer kunnen, naast kunstschatten, ook curieuze schelpen, onregelmatige parels en kitscherige altaartjes van bloedkoraal niet ontbreken. Voorwerpen voor de collectie, meegenomen van verre reizen. Door avonturiers, uit de Nieuwe Wereld, en door verzamelaars zelf, uit de Oude Wereld - de Grand Tour: Florence, Rome, Napels.

Voor de volledigheid van de 'collectie' van Vrij Nederland daarom de volgende suggestie voor de Wunderkammer: de Guglia dell'Immacolata, de zegezuil van de Onbevlekt Ontvangene, in Napels.

In Spaccanapoli, het oude centrum van Napels, staan meerdere guglie, obelisken gewijd aan heiligen, opgericht als dank voor het beëindigen van epidemieën. Ze dateren uit de 17de en 18de eeuw, steengeworden ex votos die een belofte inlossen, gedecoreerde, barokke zegezuilen die de overwinning op de dood vieren. Persoonlijk vind ik ze typisch voor Napels, een stad waar geloof, bijgeloof en de dood zich laten zien; zich niet hoeven te verbergen.

Van deze zegezuilen is de Guglia dell'Immacolata misschien wel de meest Napolitaanse, de meest bijgelovige. De Guglia dellImmacolata is in 1747 opgericht in opdracht van de Jezuïten, naast de Gesu Nuovo, hun hoofdkerk in Napels. Tegenover de zwarte basalt stenen kerk staat de witmarmeren guglia, een overdadige, laat-barokke opeenstapeling van voluten, schelpvormen en beeldhouwwerk, met scenes uit het leven van Maria en bustes van Jezuïtenheiligen.

De Guglia dell'Immacolata wordt bekroond door een beeld van de Madonna, maar wie goed kijkt zou volgens een Napolitaanse legende vanaf de juiste positie, op het een exact moment van de dag, en alleen bij heel specifiek licht (natuurlijk) aan de achterzijde van de zuil een beeltenis van de dood kunnen ontdekken. Het is mij nog nooit gelukt, maar misschien moet je naar de dood ook niet teveel zoeken.

Rookje Meijerink schrijft onder andere voor suburbanstorytelling.