VN MediagidsMaria van der Hoeven in Amsterdam-West

Op deze pagina vind u de volgende onderwerpen:

U kunt ook direct naar het hoofdmenu of het zoekveld springen.

Samenleving / integratie / Onderwijs 11.11.2006

Door Margalith Kleijwegt

Directeur Rick d’Ancona drukt zijn gezicht bijna tegen het raam in de gang. Het is even voor tienen en hij wil zien wanneer Maria van der Hoeven de parkeerplaats van zijn school opdraait. De minister van Onderwijs brengt vandaag een werkbezoek aan het Calvijn met Junior College, een vmbo-school in Amsterdam-West.

Als de blauwe auto om kwart over tien in zicht komt, rent hij de trappen af om de minister bij de deur op te vangen. Daar staat ze: klein, tenger, minder nadrukkelijk aanwezig dan je verwacht.

Voor deze school is het belangrijk, zo’n bezoek van de minister. Het Calvijn College is een zwarte school waar veel problemen samenkomen. Leerlingen krijgen onvoldoende steun van thuis, ze spijbelen en bij hun overstap naar het mbo, het middelbaar beroepsonderwijs, haken ze soms helemaal af. De schoolleiding wil er in de toekomst voor zorgen dat leerlingen niet naar zo’n anonieme ROC-kolos hoeven, maar dat ze voor hun vervolgopleiding gewoon op het Calvijn kunnen blijven. Bovendien is het de bedoeling de leerlingen méér te geven dan onderwijs alleen. Excursies, extra huiswerkbegeleiding, de jeugdzorg en leerplichtambtenaar binnen de muren van de school. De school heeft voor zo’n veelomvattend plan een experimenteerstatus nodig. En die geeft de minister.

In de eerste les waar de minister binnenvalt, wordt het onderwerp ‘puberteit’ behandeld. Vijftien verlegen meisjes mogen vertellen uit welke fasen die lastige periode bestaat. In het lokaal ernaast giechelen de leerlingen gewoon verder als Van der Hoeven binnenstapt. Weten ze niet dat het om hoog bezoek gaat? Jawel, knikt Samira: ‘Zij is de minister van Nederland.’

In het lokaal op de tweede verdieping volgt de minister vervolgens de les sociale vaardigheid.
‘Wat doe je als je boos bent?’ vraagt de docente aan de leerlingen, allemaal jongens.
‘Ik probeer tot tien te tellen,’ zegt Osama na enig nadenken.
‘En als je woede niet overgaat?’ probeert de docente.
‘Dan moet je niet gaan slaan, maar erover praten,’ klinkt het timide.

De leerlingcoaches, twee jongens en tien meisjes, vertellen de minister even later dat er op school te vaak wordt gevochten. De leraren die bij het veranderingsproces betrokken zijn, beamen dat. Reden te meer om van het Calvijn een brede school te maken waar van ’s morgens vroeg tot diep in de middag van alles voor de leerlingen te doen is. De leraren gaan inmiddels bij eersteklassers op huisbezoek. ‘Er gaat een wereld voor ons open.’ Onderwijs en opvoeding in één gebouw, dat is wat hier moet gebeuren, begrijpt Van der Hoeven. ‘Ik zal kijken of ik jullie kan helpen,’ zegt ze. Stilte. ‘Ach nee,’ zegt ze dan. ‘Ik beloof het gewoon.’