Heimwee naar Bagdad
Heimwee naar Bagdad
Minka Nijhuis volgde het wel en wee van een Iraakse familie en ze schreef er een boek over. Onlangs was ze terug en ging op zoek naar de familiefoto's die het verhaal van het welvarende, intellectuele Irak van voor de oorlog vertellen.
-
Dromen in het land van de vijand
Heimwee naar Bagdad
Ze konden niet al hun foto’s meenemen toen ze vluchtten uit Irak, Ward en haar moeder Khala. Minka Nijhuis ging voor hen op zoek in Bagdad.
Foto's waren Khala's toevluchtsoord als de schoten en explosies door de straten van Bagdad knalden. Dan haalde ze haar albums uit de slaapkamer en waande zich in het verleden. Er waren foto's van haar overleden man als directeur van de Iraakse oliemaatschappij rond de velden bij het noordelijke Mosul. Op een andere foto onderzocht Khala als een van Iraks eerste vrouwelijke laboranten de loop van een geweer op kruitsporen. Een foto toonde haar bij een concert aan een tafel met wijnglazen, een sigaret tussen haar beringde vingers. Haar grootste trots was het portret van haar trouwdag: in haar strapless jurk met gazen rok leek ze op een ballerina uit Het zwanenmeer. 'Ik was misschien niet mooi, maar wel fotogeniek,' zei ze dan tevreden.
-
De teloorgang van de Mutanabbistraat
Vijf jaar oorlog in Irak
Sinds het begin van de oorlog was Minka Nijhuis regelmatig in Irak. Ze volgde het wel en wee van een familie en schreef er een boek over. Enkele weken geleden was ze terug in Bagdad, waar het intellectuele leven langzaam de nek wordt omgedraaid.
Altijd staat in de sobere benedenwoning in Amman waar Ward met haar bejaarde moeder Khala woont de Iraakse televisiezender aan. Zo is Bagdad nooit ver weg. Vaak zijn het berichten over de zoveelste bomaanslag. Bloedende slachtoffers, weeklagende familieleden, loeiende ambulances tussen de zwarte rook. Maar vanavond is er ook goed nieuws.
-
De Iraakse fotograaf Ghaith Abdul-Ahad: 'Veiligheid bestaat niet'
Met zijn foto’s van het dagelijks leven in Irak werd de Iraakse journalist en fotograaf Ghaith Abdul-Ahad (1975) in korte tijd wereldberoemd. Hij woont nu in Beiroet, maar ondanks het gevaar blijft hij terugkeren, gedreven door een mengeling van schuldgevoel, verantwoordelijkheidsbesef en ambitie: ‘Uiteindelijk word je gedood.’
‘De media kunnen in Irak niet meer met gezag verklaren wat wel en niet klopt,’ zegt Ghaith Abdul-Ahad. ‘Hun bewegingsruimte is te beperkt geworden.’ Het is een van de schaarse doch krasse commentaren waarop de Iraakse fotograaf en journalist het publiek in de Londense Frontline Club trakteert bij de presentatie van Unembedded. Het fotoboek dat hij samen met drie onafhankelijke Amerikaanse fotografen maakte, laat het dagelijks leven in Irak zien. Er zijn impressies van een normaal bestaan, maar grimmige beelden van de oorlog zijn in de meerderheid.
