De Republiek der Letteren
-
Waarin twee soorten durfers in de Hermitage worden bezocht
Henri Matisse had door de jaren heen verschillende studios, maar altijd zorgde hij er voor dat een verzameling doodgewone objecten waaraan hij gehecht was met hem mee verhuisde. Stel je een vlooienmarkt voor waar iemand de armzaligste, lelijkste en onaanzienlijkste vazen, vaasjes, schaaltjes, potjes, kannen, kopjes en glazen bij elkaar heeft gezet: prullen die op het laatste moment aan de vergetelheid van de vuilnisbak zijn ontrukt. Een verzameling zieligheid. Maar ze zijn wel allemaal anders van formaat, vorm, materiaal en decoratie. Daar moet het Matisse vooral om te doen zijn geweest.
-
'Is dat nou een e-reader?'
Deze week in Vrij Nederland een dubbelinterview met de Grote Eén en zijn Kroonprins: Harry Mulisch en Joost Zwagerman. Het was een vrolijk gesprek, over fictie en werkelijkheid, het Boekenweekcircus, ijsbloemen, e-readers en... Twitter. Hier alvast een voorproefje, waarin Harry Mulisch kennis maakt met de iPhone van Joost Zwagerman.
Dan gaat de telefoon - het luxueus en futuristisch ogende apparaat van Zwagerman. Mulisch bekijkt het kleinood en zegt: 'Is dat nou een e-reader?' -
De boeken van de Boekenweek
Het boekenweekgeschenk Duel van Joost Zwagerman is zeer de moeite waard. Tien manieren om aan het boekenweekgeschenk te komen...
-
Waarin het boekenweekthema op drie manieren wordt uitgelegd
‘Veel van wat jij nu uitspookt blijft tot aan je dood in je kop zoemen, wist je dat? Elke kras komt terug: nederlagen, bedrog, diefstal, lafheid. En de plaatsen waar je niet mocht komen, bezoek je later het meest.’ Dit schrijft Adriaan van Dis in Titaantjes waren we, het boek waarin vijfenzeventig schrijvers ter gelegenheid van de 75e Boekenweek op het thema ‘Opgroeien in de letteren’ een brief schrijven aan hun jongere ik.
Dat is één manier om het thema uit te leggen: jezelf confronteren met degene die nog moest uitgroeien tot de schrijver. Het is karakteristiek voor Van Dis dat hij in de opsomming van wat hij zijn hele leven mee zal dragen niets positiefs noemt. -
Waarin een Letterkundig Gekkenhuis wordt bezocht
W.F. Hermans door Alphons Freijmuth
De Schrijversgalerij in het vernieuwde Letterkundig Museum is een surrealistisch tafereel van briljante, beroerde, middelmatige, naïeve, schitterende en onmogelijke portretten van briljante, beroerde, middelmatige, naïeve, schitterende en onmogelijke schrijvers. Zoals je in de zeventiende eeuw Constkammers had waarin de schilderijen schots en scheef en vijf rijen dik naast en boven elkaar hingen, zo hangen ze nu in het Letterkundig Museum.
Bij elkaar is het een portret van een gekkenhuis, zoals Maria Barnas zegt in de inleiding van het boek waarin ze allemaal zijn afgedrukt. Het zijn literaire portretten, dat wil zeggen dat de gelijkenis over het algemeen minder belangrijk is dan het tot zijn recht komen van de hand van de schilder.
Categorie
Literaire Blogs
De Papieren Man
De Contrabas
The Literary Saloon
