Foto: Phil Nijhuis/ANP
Vreemde ogen
Vreemde ogen
Hoe beziet het buitenland de Nederlandse verkiezingen?
Vreemde ogen
Hoe beziet het buitenland de Nederlandse verkiezingen?
Onrust op de markten
Schrijven de kranten hier te lande over niets anders meer, een strooptocht naar ‘onze’ verkiezingen in internationale media stemt acuut bescheiden. En toch, waarschuwt FT Alphaville, blog voor de financiële markten van The Financial Times: de Nederlandse verkiezingen mogen voorlopig weinig aandacht krijgen, onlangs voorspelden twee analisten van Citibank dat ze wel eens grote onrust op de markten kunnen veroorzaken. De verkiezingsuitslag is een belangrijke graadmeter voor de politieke stabiliteit in de hele eurozone. Hoe groot blijkt de publieke weerstand tegen verdere reddingsoperaties, blijft Nederland de trouwe bondgenoot van bondskanselier Merkel met haar strenge beleid? Bovendien beslist op 12 september ook het Constitutionele Hof in Duitsland of het Europese noodfonds ESM wel rechtsgeldig is.
Nagelbijten
Om het binnenlandse gehakketak in breder perspectief te plaatsen, biedt The Guardian uitkomst: de Nederlandse verkiezingen vallen volgens de krant in een nagelbijten-zo-spannende maand. Naast een overzicht van deze ‘crunch month’ uitgebreid aandacht voor de groei van de SP en de eventuele gevolgen van een socialistische verkiezingszege voor de Europese politiek. Die zijn volgens de krant niet gering: ‘An anti-austerity uprising in the Netherlands would add to the sense that Europe’s policymaking elite has lost its way.’
Plateauzolenpartij
Het moet gezegd: de opmars van ‘Fozzie Bear’ Roemer is in de buitenlandkaternen niet onopgemerkt gebleven. The Economist verbaast zich over de populariteit van de partij met ideeën uit het decennium van de plateauzolen. Om nog maar te zwijgen over de ‘eeuwig glimlachende’ SP-leider die Europese regels over begrotingstekorten van zich afschudt en iedereen behoud van de verzorgingsstaat belooft alsof het niets is. En voor wie die rare Nederlanders na de islam-bashende euroscepticus Wilders nu zo massaal lijken te vallen. Bij zin in zelfkastijding: in juni publiceerde het gezaghebbende magazine ook al een somber portret van ons polderland.
Angst voor de tomaat
Duitsland volgt de ontwikkelingen in Nederland uiteraard met bijzondere belangstelling. Want: Als Roemer de verkiezingen wint, zal bondskanselier Merkel een van de weinige aanhangers van haar Europese bezuinigingsprogramma verliezen. Geschrokken citeert Der Spiegel een onderzoek waaruit zou blijken dat Roemer na koningin Beatrix en Frans Bauer geldt als de meest betrouwbare Nederlander. Op reportage in de Rotterdamse haven zoekt het blad naar de vertrouwde open-mindedness, flexibiliteit en pioniersgeest. Want uiteindelijk willen de Nederlanders toch zo veel mogelijk verkopen aan de rest van Europa? En dan mogen het best tomaten zijn.
‘Nur über meine Leiche’
Het ‘nur über meine Leiche’ van ‘der jovial auftretende Spitzenkandidat’ baart ook de Frankfurter Allgemeine zorgen. Of Roemer en zijn partij regeringsverantwoordelijkheid krijgen, valt nog te bezien, constateert de krant opgelucht. En: ‘De ervaring met het door Wilders gedoogde minderheidskabinet laat zien hoe dringend het land een regering nodig heeft die door een parlementaire meerderheid gesteund wordt.’ Een tweede artikel laat zien waarom het ook voor Duitse politici nuttig kan zijn de Nederlandse turbulentie te volgen. Want wat als Duitsland in financieel zwaar(der) weer komt? Dan kunnen Duitse middenpartijen hun verhaal maar beter klaar hebben om weerstand te bieden aan conservatieve, antiEuropese tendensen.
Leedvermaak
‘Nederland wordt België’, kopte De Standaard onlangs. Leedvermaak? Analyse in vier delen: met Wilders als ‘de lelijke eend’, Roemer en Rutte als ‘de favorieten’ en Samsom-Buma-Pechtold als het achtervolgerstrio. De uitkomst, volgens de Belgen – en zij kunnen het weten: ‘Een moeilijke puzzel.’
Roemer in Japan
Bij de SP-campagnestart in het Nederlands Openluchtmuseum verdrongen ook Japanse media zich om de ‘Socialistische Leider’. Roemer in de Japanse krant The Mainichi: een bekend gezicht tussen vele onbekende tekens.
Talking crap?
Op dit blog van The Economist een interessante vergelijking van onze politieke cultuur met die in de VS aan de hand van de vraag: waarom waaide het Amerikaanse fact checken dit keer definitief over naar Nederland? Amerika heeft bijvoorbeeld geen CPB dat alle plannen doorrekent. In het volstrekt gepolariseerde tweepartijenstelsel lijkt het onmogelijk een (door)rekenmeester te benoemen die door beide kampen als een onpartijdige scheidsrechter wordt geaccepteerd. Maar is een objectieve evaluatie van een verkiezingsprogramma überhaupt wel mogelijk? En wat levert al die fact checking door media nou op?
Wazig socialisme
Wie na alle buitenlandse scepsis over de SP toe is aan een onvervalste steunbetuiging, klikt nu vast vol goede moed naar de World Socialist Web Site. Maar ook daar klinkt kritiek. Van het socialisme van de SP is weinig meer over dan een ‘wazige omarming van respect voor menselijke waardigheid, gelijkheid en solidariteit’. De partij is te nationalistisch, te loyaal aan het staatsapparaat en te protectionistisch over de eigen arbeidsmarkt. Erger: qua immigratiebeleid valt er ‘nauwelijks iets te kiezen tussen SP en PVV’.
Over Sophie Derkzen
Sophie Derkzen (1984) is sinds 2010 redacteur bij Vrij Nederland. Ze haalde cum laude haar master Geschiedenis van Politiek Debat aan de Universiteit Leiden en voltooide ook de master Journalistiek en Nieuwe Media. Eerder was ze kamermeisje in een Duits kasteelhotel, volgde ze een semester aan de Sorbonne in Parijs en behaalde ze haar bachelor Geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam. Tussendoor zat ze twee jaar op de Amsterdamse Toneelschool en Kleinkunstacademie.
