Elke donderdag:
De Week Waarin... ...de straatcultuur zich uitbreidde naar de voetbalwereld, waarmee het onbegrip tussen de generaties compleet werd.

Aangezien ze op het Binnenhof druk waren met aftastende gesprekken die mogelijk tot verkennende onderhandelingen kunnen leiden, zakte onze aandacht vanzelf enkele kilometers zuidwaarts, waar het ging om de niet minder lastige vraag wie de hoofdact op Parkpop moet worden. Rapper Snoop Dogg paste volgens burgemeester Jozias van Aartsen niet bij de 'open en vriendelijke sfeer' van het festival. Grappig: Tha Doggfather was vijftien jaar geleden misschien omstreden met zijn raps over bitches en uzi's, inmiddels deelt hij het podium met good ol' Willie Nelson en zat hij met Marco Borsato in een commercial voor Belcompany.

Nog grappiger was het dat iemand vervolgens op het lumineuze idee kwam om reggaezanger Beenie Man, berucht om weinig homovriendelijke teksten als 'Tek a bazooka and kill batty-fucker', als vervanger aan te wijzen. Een typisch gevalletje van regen en drup. Alsof Clairy Polak bij Nova vervangen wordt door Terror Jaap.

Altijd leuk wanneer buitenstaanders chocola willen maken van straatcultuur. Politici, politiecommissarissen en sociologen buitelen over elkaar heen om een verband aan te wijzen tussen hiphop en geweld, maar hoe de klok precies luidt en waar de klepel hangt - niemand die het echt snapt. Tekenend is dat na elke schietpartij in de Bijlmer in de krant staat dat slachtoffer of dader een rapper is. Wanneer je hem dan even googlet, blijkt doorgaans dat hij niet één plaatje heeft uitgebracht, en dat zijn rapkwaliteiten nauwelijks uitsteken boven de Sinterklaasrijmpjes van je ome Henk. Een leuke hobby is het, meer niet. Maar als diezelfde persoon de vorige dag met zijn werphengel een flinke brasem had gevangen, was hij in de pers vast niet aangeduid als 'de visser'.

Intussen heeft de straatcultuur zich allang uitgebreid van de Bijlmer naar de rest van de samenleving. En dus ook naar de voetbalwereld. De ledematen van menig speler zijn volgetatoeëerd, hun koptelefoons zijn enorm. De reserve-linksbuiten van Oranje blijkt verrassend vloeiend te kunnen rappen: 'Aangenaam dit is Ryan Babel/ Na de wedstrijd zit ik comfortabel/ Lekker op de bank met mijn voeten op tafel/ Mooie dames vinden mij net zo zoet als een wafel'. Rechtsback Gregory van der Wiel liet vorig jaar nog een interland schieten omdat hij geblesseerd was, maar dook wel op bij een concert van rapidool Lil Wayne.

Dat is wennen voor de oudere voetbalwatchers, die stiekem terugverlangen naar de tijd dat Willem van Hanegem nog liedjes van Joe Cocker zong in Op Volle Toeren, en Johan Cruijff de onsterfelijke hit 'Oei, Oei, Oei, dat was me weer een loei' opnam. Maar het onbegrip tussen de generaties begint pas echt zorgwekkende vormen aan te nemen wanneer de term 'respect' valt. Neem de crisis in het Franse elftal. Tenzij de persoon in kwestie daadwerkelijk een prostituee als moeder heeft en de Griekse beginselen een warm hart toedraagt, zou je zeggen dat het van weinig respect getuigt om je trainer een hoerenzoon te noemen die zich in zijn kont moet laten neuken. Maar daar dachten Les Bleus heel anders over. Zij vonden het respectloos dat de opmerking van spits Nicolas Anelka naar de pers was gelekt. Snitchen, dat is pas een doodzonde.

Ook zou je denken dat het niet erg respectvol is om jezelf tot twee maal toe te bestempelen als man van de wedstrijd, terwijl een aantal teamgenoten toch echt een stuk beter speelde. Maar dat vond onze Wesley Sneijder niet. Hij was vooral verbolgen over een nogal banale uitlating van Johan Derksen over zijn beroemde vriendin, zo vertelde hij de Volkskrant. En aangezien Sneijder naar eigen zeggen ook 'van de straat' is, werd hij onmiddellijk gebeld door zijn matties uit de Utrechtse wijk Ondiep, met de vraag of ze snorremans misschien even een bezoekje moesten brengen. 'Dan zeg ik: rustig jongens. Dat heeft geen zin.'

Het is allemaal heel verwarrend, dat vermaledijde respect. Maar tot 11 juli houden we wijselijk onze mond, en nemen wij onze hoed af voor de grootmoedige zelfbeheersing van Lil Wesley.