Elke donderdag:
De Week Waarin... het tenenkrommende toneelstuk van de coalitievorming een knuffelstemming van jewelste teweegbracht

Eigenlijk gaf Geert Wilders het startschot al vóór de verkiezingen, toen hij tijdens een debat zei te 'vrezen' dat hij Job Cohen persoonlijk een aardige vent vond. Daarmee brak een periode aan waarin de straatvechters elkaar opeens begonnen (dood) te knuffelen en onbeholpen schijnbewegingen, tijdelijke ontvriendingen en onwaarschijnlijke liefdesverklaringen om voorrang gingen strijden.

Probeer het maar eens te behappen, deze plotselinge moodswing. Het liefdevolle handje van Mark Rutte op de schouder van de man die hij even daarvoor nog niet eens het beheer over de Sahara toevertrouwde, omdat hij al het zand zou verkwisten. De ernstige blik van Job Cohen wanneer hij, tot tweemaal toe, zegt dat een kabinet vol moslimhaters helemaal zo'n slecht idee nog niet is. Het onophoudelijke gebabbel over bescheidenheid uit de mond van Maxime Verhagen, de man die de rest van het jaar zo ijdel is dat hij het volk elke ochtend toetwittert wat hij op zijn bammetjes smeert...

Het is alsof de Hell's Angels na een zoveelste vonnis van de rechtbank daadwerkelijk hun biezen pakken, en hun terrein nog keurig aangeveegd achterlaten ook. Alsof Yolanthe Cabau van Kasbergen plotseling een glasheldere analyse van het oeuvre van Nobelprijswinnaar José Saramago ten beste geeft. It fucks with your mind.

Binnenhof-analytici vinden dit allemaal razend interessant, en leggen ons geduldig uit dat 'de geesten rijp moeten worden gemaakt' voor de een of andere coalitie waarvan de diverse achterbannen tijdens de verkiezingsstrijd nog het schuim op de mond kregen. Let wel: daarbij gaat het om uw geest, en de onze, en wordt simpelweg bedoeld dat ze net zo lang om de hete brij zullen heen draaien tot we allemaal weer vergeten zijn welke fabelachtige luchtkastelen ze hebben gebouwd, en hoe ze de man of vrouw met wie ze straks de Trêveszaal zullen delen, uitentreuren uitmaakten voor landverrader, spilzieke regent of staatsgevaarlijke gek.

Het schijnt normaal te zijn in een coalitieland. Of liever gezegd: het is altijd zo gegaan. Maar toch: zijn er geen alternatieven voor dit tenenkrommende toneelstuk? Misschien hebben we de zon in ons bol, maar we zien zomaar twee opties. Lijsttrekkers zouden in campagnetijd iets dichter bij de waarheid kunnen blijven, en de onderlinge verschillen wat minder uitvergroten. We willen heus niet suggereren dat Geert Wilders net zoveel thee drinkt als Job Cohen, maar uit betrouwbare bron hebben we vernomen dat er ook in zijn keukenkastje een doosje rooibos te vinden is, alsmede een pakje avondmelange. En goed, Job Cohen zou de zandbehoeftigen op deze wereld vast een paar volle kruiwagentjes gunnen, maar zou hij echt zo gek zijn om zoveel weg te geven dat we bij een volgende overstroming lege zakken op de dijken moeten leggen?

Noem ons naïef, maar de nuance zou best wel eens bevrijdend kunnen werken. En als onze politici dan toch zonodig hun kinderlijke spelletjes willen blijven spelen, laat ze dan voortaan de dag na de verkiezingen een gordijntje dichttrekken, en afspreken dat ze ons een teken geven als we weer moeten opletten. Liefst iets melodramatisch. Een cryptische boodschap op Radio Oranje ('De raapstelen liggen in het kolenhok. Ik herhaal: de raapstelen liggen in het kolenhok'), of beter nog: witte rook uit het torentje.

We bellen u wel als het zover is. Tot die tijd kunt u in ieder geval met een gerust hart vakantie vieren, en uw volledige aandacht richten op de kwallen in de vloedlijn. Thuis is Geert Wilders, de eerste afvaller in de Haagse stoelendans, weer in de Gilles de la Tourette-modus geschoten, en daar gaat onderhand iets geruststellends vanuit. Nu is het wachten op het eerste breaking komkommernieuws. Wordt het de blauwalg, de eikenprocessierups of toch weer een of ander ontsnapt reptiel?

Tot slot geven we u graag een gedicht mee voor bij de ondergaande zon. We noemen het 'Vogelvlucht':
Zeilmeisje Grachtduwer
Zwempedo Damschreeuwer
Bierbabe Lokjood
We gaan er vanuit dat we deze regels bij terugkomst kunnen aanvullen met het woord 'fopformateur'.