VN MediagidsHet schrille post-WK-licht

Op deze pagina vind u de volgende onderwerpen:

U kunt ook direct naar het hoofdmenu of het zoekveld springen.

Samenleving / de week waarin 19.07.2010

Door Robert van de Griend / Sander Donkers

Voetbal is... even geen Nederlands chagrijn
Voetbal is... even geen Nederlands chagrijn

De Week Waarin... er een eind kwam aan het oranje tijdperk van volksoptimisme en PVV-stilte

U heeft het vast een aantal keer gelezen, de afgelopen weken. Maar hopelijk bent u er inmiddels ook achter dat het gewoon niet waar is. Voetbal ís niet als het leven zelf. Voetbal is wél: een excuus om zelf niet te hoeven leven. Een dikke maand liet het hele land dagindeling, eetpatroon, kledingstijl en psychisch welbevinden volledig bepalen door elf jongens in korte broek en een handvol bruinverbrande borrelpraters. Alle dingen waar we ons de rest van het jaar zo druk over maken, waren even verdwenen onder een berg oranje pletterpetten.

En eerlijk gezegd beviel dat prima. Verschillende kranten merkten in hun hoofdredactioneel commentaar op dat de prestaties van het Nederlands elftal een positief effect hadden op het humeur van het land dat de laatste jaren vooral uitblonk in chagrijn. Maar laten ze daarbij hun eigen rol niet uitvlakken. Want diezelfde kranten ruimden steevast de eerste tien pagina's in voor nieuws dat geen nieuws was over jurkjes en toeters, en de kappers en vrouwen van.

na het voetbal... naadloos door naar paalzitten
na het voetbal... naadloos door naar paalzitten

Hun collega's bij de radio en televisie deden hetzelfde. En dat terwijl het statistisch gezien bijna onmogelijk is dat Geert Wilders de afgelopen maand géén uitspraken deed die ons normaliter meteen op de kast zouden jagen. Ook is er vast wel een tbs'er ontsnapt en kwam er ongetwijfeld ergens in een vinexwijk iemand op dramatische wijze om het leven. Maar er werd niet over geschreven, en dus ook niet op gereaguurd. En dan kun je je afvragen of het eigenlijk wel is gebeurd.

Dat geeft natuurlijk te denken. Opeens herinnerden we ons de leus die in de jaren zeventig onder vredesactivisten populair was: 'Stel, het is oorlog en niemand gaat erheen.' Wat als de media voortaan elk evenement oppompen tot een gebeurtenis van WK-achtige proporties? Gewoon naadloos door van het voetbal naar het paalzitten in Kolhorn en het ganstrekken in Grevenbicht. Lekker breed uitmeten, de glansrol van de lokale boerderijhond Bart, die elk jaar weer de winnaar weet te voorspellen door tegen de pui van diens huis te pissen, en al snel lopen alle kolommen vol en is er nergens meer ruimte voor het zoveelste verontwaardigde persbericht van de propagandamachine van de PVV. De pleinen zullen elke dag afgeladen zijn, de onderbuiken stromen vol bier en voor je het weet zijn we een permanent vrolijk volkje. Een soort smurfen, maar dan wat groter en niet blauw. Want we zijn er weer bij en dat is pri-hi-ma! Viva Hollandia!

En hoepla... daar zijn we weer
En hoepla... daar zijn we weer

Maar terwijl wij onze vuvuzela's op de knie in tweeën braken en onze Beesies in de tuin begroeven omdat we hun olijke oogopslag niet langer konden verdragen, beseften we: het is nog lang niet zo eenvoudig, dat leven in gelukzalige ontkenning. Daags na de uitschakeling van Oranje was er niets meer om ons aan vast te klampen. En hoepla: opeens was-ie daar weer, de vermaledijde werkelijkheid. Het weeralarm, de zesvoudige moordenaar die op verlof mocht, en het daaropvolgende persbericht vol uitroeptekens van de PVV. We voelden het chagrijn alweer langs onze rug omhoog kruipen. Ook bleek er nog altijd druk vergaderd te worden op het Binnenhof. Een maand lang was dat een aardige pauze-act tussen de wedstrijden door. Paars-plus? Ach, waarom niet? Als we op zo'n miraculeuze manier konden winnen van Brazilië, dan zouden Femke Halsema en Mark Rutte ook best samen een kabinet kunnen vormen. Allebei een energiebandje om, de pijnpuntjes wegmasseren met een paardenplacenta, effe goed focussen en het land is er zo weer bovenop.

Nieuwe voorspelling... politiek team van rechtspoten
Nieuwe voorspelling... politiek team van rechtspoten

In het schrille post-WK-licht leek het plotsklaps een hopeloze exercitie, zo'n verbond van de asfaltvriend en de autootjespestster. Heette het tijdens het toernooi nog dat er 'grote uitdagingen' lagen, nu waren het gewoon weer problemen geworden. Het babbelt vast nog een tijdje door, maar uiteindelijk zullen we er toch wel weer in tuinen en zitten we opgescheept met een team vol rechtspoten dat grote gaten op links laat liggen. En je hoeft niet eens een achtbenige aquariumbewoner uit Oberhausen te zijn om te kunnen voorspellen dat zoiets weinig opbeurends zal brengen.

Paardenplacenta

Geplaatst door: Desia reacties

Hahaa.. geniale zin: 'Allebei een energiebandje om, de pijnpuntjes wegmasseren met een paardenplacenta, effe goed focussen en het land is er zo weer bovenop.'

[reageren]