Beste Henk, lieve Ingrid,

Wat een jaar hebben jullie achter de rug! Er kon geen dag voorbij gaan of jullie namen werden wel ergens genoemd. Ofwel door types in Den Haag die beweerden dat ze het allemaal voor jullie deden, of juist door mensen die de draak met jullie staken. We zullen het maar toegeven: aan dat laatste hebben wij ons ook wel eens schuldig gemaakt. Een achterhoedegevecht natuurlijk, gefrustreerd gemonkel vanaf de zijlijn. Een beetje zoals de Ajax-supporter die dezer dagen de UEFA uitmaakt voor een maffiose oplichtersbende. Je moet het kwijt, maar je weet dat het niet zal helpen.

Want 2011 was ontegenzeggelijk júllie jaar. Potdorie, wat is er allemaal niet in het voordeel van de Hardwerkende Nederlander gekeerd? Het geboefte wordt niet langer met fluwelen handschoentjes aangepakt, maar krijgt lik op stuk. De deur staat niet meer wagenwijd open voor kansarme gelukszoekers, want die zijn hier al genoeg. Zo'n zielig zwart jongetje dat hier al jarenlang onze belastingcenten opsnoept, kan huilie huilie doen zoveel-ie wil - ons land trapt er niet meer in. In Den Haag beseffen ze eindelijk dat een boerka, of hoe je zo'n wandelende nomadentent ook noemt, niet thuishoort in het Hollandse straatbeeld. Er gaat geen stuiver meer naar al die ongewassen vaagmansen die zo nodig atonale freejazz of roestige rotondekunst willen maken. En goddank, de Hardwerkende Nederlander mag zijn wagen, waar hij zo hard voor heeft gewerkt, ein-de-lijk eens flink op de staart trappen.

Tot zover het goede nieuws. Althans: zoals jullie het hebben beleefd. En 'beleving' mogen we toch wel het sleutelbegrip van 2011 noemen. Ze gaven het zelf volmondig toe, daar in Den Haag. Volgens Ivo Opstelten ging het er niet om hoe veilig het in Nederland werkelijk is, maar hoe die veiligheid door de burger wordt beleefd. Fred Teeven gooide wetenschappelijk onderzoek waaruit bleek dat er geen draagvlak bestaat voor strenger straffen in de prullenbak omdat hij in de tram het tegendeel gehoord zei te hebben. En terwijl de grutto toch echt bijna uitgestorven is, beweerde Henk Bleker dat het uitstekend gaat met dat beestje omdat een paar boeren hem dat hadden verteld.

Nou zullen jullie misschien zeggen: de grutto? Lekker belangrijk! Maar wacht nou even: het gaat hier om iets wezenlijkers. Want, lieve Ingrid, zeg eens eerlijk: als je een kilootje tomaten koopt, heb je dan liever het gevoel dat je groenteboer inderdaad ongeveer een kilo in een zakje stopt, of zullen we het toch maar even wegen? En Henk, als die vent van de garage je vertelt dat hij je uitlaat als volledig doorgeroest beleeft, terwijl er toch echt net een nieuwe onder zit, trek je dan zonder morren je portemonnee?

We willen maar zeggen: met beleving kun je alle kanten op, en dat hoeft nou niet per se de goeie te zijn. Afgelopen zomer hadden we massaal de beleving dat er zich een moordlustige sluipschutter langs de snelweg ophield die er in het wilde weg op los knalde. Doodeng, toch? Een half jaar later concludeerde de politie dat die schutter helemaal niet bestond. Het waren waarschijnlijk gewoon opspringende steentjes. Maar als je de logica van Ivo Opstelten volgt, maakt dat dus niet uit - en kunnen we nog steeds maar beter met een kogelvrij vest achter het stuur kruipen.

Goed, wij weten ook wel dat 2011 tevens het jaar was van een fopprofessor die al zijn onderzoeken uit zijn duim bleek te hebben gezogen. Dat was geen reclame voor de wetenschap. Maar toch prefereren we nog altijd harde cijfers boven zoiets vaags als beleving. En die cijfers wijzen toch echt uit dat de immigratie al jaren afneemt, en dat wát er ons land binnenkomt in steeds hogere mate even lelieblank is als jullie en wij. De criminaliteit neemt af, en niet toe, en onze rechters laten moordenaars en verkrachters echt geen plantsoenen schoonmaken. Integendeel: ze delen steeds hogere straffen uit.

Die boerka's, wat je er ook van vindt: het zijn er zo weinig dat je ze allemaal zou kunnen uitnodigen op je verjaardag, en dan blijven er toch nog een paar gevulde eieren over. Desondanks kunnen we er dagen over doorzeuren. En nu we toch bezig zijn: al die Turken en Marokkanen in ons land zijn echt niet allemaal hoogstpersoonlijk uitgenodigd door Job Cohen. Het waren de ondernemers en de rechtse politieke partijen die hen in de jaren zestig en zeventig met open armen ontvingen en niet meer wilden laten gaan omdat ze zo lekker goedkoop waren. We moeten niet uitsluiten dat er zelfs een lekker potje thee voor hen klaarstond.

Je kunt je afvragen wie er nou eigenlijk iets mee opschiet, om zo veel waarde toe te kennen aan die 'beleving'. Zijn dat niet juist die types die zeggen het allemaal voor jullie te doen, omdat het nu eindelijk 'jullie beurt' is? Want intussen zijn veel van hun daadkrachtige oplossingen ook niks meer dan beleving. Zo komt er bijvoorbeeld, echt waar, niet één nieuwe agent bij. Sterker: er gaan er vijfhonderd voortaan alleen nog maar controleren of jullie kinderen het water van de roodwangschildpadjes wel tijdig verversen. Wat ook belangrijk is, maar wel ten koste gaat van, zeg, het oppakken van een engerd die zijn zwangere vrouw het ziekenhuis in slaat, of zijn bejaarde buurman terroriseert. Om maar eens een van jullie favoriete uitdrukkingen te gebruiken: het moet toch niet gekker worden.

We snappen wel dat het lekker klinkt, 'aan de beurt zijn', maar het is toch ook júllie zorg en júllie onderwijs waarop zo ondoordacht bezuinigd wordt? Het zijn toch ook de kaartjes voor Toppers in Concert en Albert Verlinde - The Musical die straks een stuk duurder worden? En vergeef ons dat we even op de populistische toer gaan: door de verhoging van de maximumsnelheid, zo is berekend, vallen er straks vijftien extra verkeersdoden per jaar. De kans dat jullie neefje daarbij zit, is even groot als de kans dat het die van ons overkomt. En dan beleef je zo'n maatregel toch opeens heel anders, denken jullie ook niet?

Maar goed, nu doen we er eigenlijk zelf aan mee, met ons ge-jullie en ons ge-wij. Want het toppunt van beleving, beste Henk en lieve Ingrid, dat zijn 'Henk en Ingrid' versus 'de linkse elite'. Dat is de 'onoverbrugbare kloof'. Dat is: patatje Kapsalon versus pastinaak uit eigen tuin. Of: camping La Bamba versus tweede huis in Toscane. Herinneren jullie je nog die 'designerbrillen', waar jullie voorman zo'n bloedhekel aan had? Wel eens gezien met wat voor uitbundige montuurtjes Dion Graus en Richard de Mos voor de camera durven te verschijnen? Het is een vrij land hoor, maar hou dan je waffel.

Natuurlijk, verschillen zijn er heus, overal en altijd al geweest. Maar ten eerste zullen we het toch met elkaar moeten doen. En daarbij, één ding hebben we alvast gemeen: we zijn allebei het slachtoffer van lieden die er garen bij spinnen om tegenstellingen uit te vergroten. Voor de zeteltjes, meer kunnen we er ook niet van maken. Dat is geen fijne boodschap, zeker niet zo rond de feestdagen. Maar er is één troost: jullie bestaan niet. Dus dan komt het vast ook wat minder hard aan.

Niettemin: gelukkig Nieuwjaar.