...het misschien toch niet zo verstandig was geweest om te roepen dat iets blauw is als iedereen kan zien dat het groen is.

Het was de eerste dag van het parlementaire jaar, en meteen was het bal op het Binnenhof. Zou Dion 'de Wurger' Graus belaagd worden door het journaille, of werd het Mariko 'belangenverstrengelaar' Peters? Nee, de hele horde stortte zich op Hans 'Sluwe Vos' Hillen, die zich in een interview met dit blad had laten ontvallen dat de missie in Kunduz 'vooral militair' was, en niet 'civiel'. Dat was een 'uitglijder', waarvoor hij 'op het matje geroepen' werd en een 'schrobbering' van de premier kreeg. Niet de eerste in zijn nog korte carrière als minister van Defensie.

Wie het nieuws van een afstandje volgde, kon vermoeden dat Hillen beschadigd was geraakt door deze roekeloze slip of the tongue. Jolande Sap eiste uitleg over de 'blunder', Job Cohen was het met haar eens, voor VVD'er Stef Blok was de maat vol. Bij een volgende misser hoefde Hillen niet langer op 'clementie' te rekenen.

Kortom, de rapen waren ouderwets gaar. Althans: de Haagse rapen. Daarbuiten haalde menigeen de schouders op over deze ophef. Volgens een onderzoek van Maurice de Hond is maar liefst tweeëntachtig procent van de Nederlanders het met Hillen eens, en vindt ruim driekwart dat hij dat ook best mag zeggen. De jongens en meisjes die we een paar maanden geleden op het vliegtuig naar Afghanistan zagen stappen, waren namelijk overwegend in het groen gehuld. En groen = militair, nietwaar? Was het een politiemissie geweest, dan hadden ze wel blauwe pakjes aangehad.

Maar ja, Kermit de Kikker zong het al: 'it's not easy being green', en zeker niet in Nederland. Had Hillen zijn uitspraak een half jaartje geleden gedaan, dan had GroenLinks haar steun niet aan de missie verleend, en zaten we er nu helemaal niet. Omdat verschillende partijen dat om verschillende redenen toch wél wilden, kozen we voor gezwollen verhalen over 'passies' voor dat verre en tamelijk ongure land, en pretendeerden we vanuit hier iets te kunnen beheersen wat in de dagelijkse praktijk aldaar helemaal niet beheersbaar is. En zeker niet zonder militairen. Wanneer onze trainers op een stoffig kruispunt aan de recruten staan uit te leggen hoe je een beetje vlotjes het verkeer regelt, is het toch fijn dat jongens die er iets vanaf weten de lucht in de gaten houden op eventueel invliegende mortiergranaten.

Een vermoeden: of de Nederlander nou voor de Afghaanse missie is of vindt dat het hele spul morgen teruggehaald moet worden, hij heeft in elk geval genoeg van de verbale rookgordijnen die onze politici in dergelijke zaken plegen op te trekken. We zijn allemaal lichtelijk getraumatiseerd door het taalmoeras waar Jan Peter Balkenende ons acht jaar lang in weg liet zakken, en de beschamende semantische vaagheid van het Irak-debat uit 2010 is nog lang niet vergeten. Inmiddels is GroenLinks een zetel gedaald in de peilingen (en drie sinds de verkiezingen), en kreeg Hillens CDA er juist een bij. Bovendien, zo valt in dit nummer te lezen, wordt hij door Jan Soldaat op handen gedragen omdat hij zegt waar het op staat.

Dit alles roept de vraag op of de 'uitglijder' van Hillen wel een uitglijder wás. Of was het juist een geniale zet van de meesterspinner? Nam hij wellicht het zachte klapje van Mark Rutte voor lief, in de wetenschap dat zijn uitspraak goed zou vallen bij de kiezer, en hij zich tegelijkertijd had ingedekt voor het geval het straks misgaat, daar in Kunduz? Want hé, bij militaire missies valt nou eenmaal soms een casualty te betreuren.

Maar ho, wacht, dat kan helemaal niet! Het gewraakte artikel was namelijk geen interview met de 'Raspoetin' dan wel 'de onverbeterlijke machiavellist' Hans Hillen, nee zeg, hier sprak 'de nieuwe Hans Hillen'. De man die niet langer meedoet aan 'Haagse spelletjes', die het 'cultuurtje van elkaar vliegen afvangen' verfoeit en die qua integriteit de lat voor zichzelf tegenwoordig 'heel hoog' legt.
Onwillekeurig gingen onze gedachten uit naar Richard Nixon, die kort voor zijn gedwongen aftreden het Amerikaanse volk met stelligheid toevoegde: 'I am not a crook!'