...het beeld dat we hebben van onze politici werd opgeschud door een potje headbangen en een potje schelden.

‘En dan headbangen we wat…’ Al een paar dagen krijgen we het niet meer uit ons hoofd, de beschrijving van SP-raadslid Theo Weenink in NRC van de kerstavonden die hij al jaren gezamenlijk viert met zijn vriend Emile Roemer en hun beider gezinnen. Traditiegetrouw wordt er eerst gewokt, daar in Boxmeer. En soms gefonduud, want je moet ook weer niet te rigide zijn in dat soort dingen. Dan wordt Pictionary van zolder gehaald, en alras lachen de Roemers en de Weeninks zich ‘een bult’. We zagen het meteen voor ons. Theo tekent een cirkel. Emile: ‘Een tomaat!’ Theo tekent een driehoek. Emile: ‘Een tomaat!’

Maar dan komt het. ‘Later op de avond’ – hoe laat vermeldde Weenink niet, noch of er alcohol in het spel is – zet het gezelschap een hardrock-cd op. En dan headbangen ze dus wat. De Roemers en de Weeninks, in de huiskamer.

Als het onmogelijke bewaarheid wordt, en Emile Roemer zal inderdaad onze volgende premier zijn, dan ligt een flink deel van het waarom in dit verhaal besloten. Eigenlijk willen we méér weten. Is het good old Deep Purple, of het meer serieuze werk, met veel dood en satan? Grijpt Emile naar de luchtgitaar? Bangen de echtgenotes een stukje mee? En de dochters Roemer? Kruipen die gegeneerd onder tafel, of stagediven ze er juist vanaf?

Hoe het ook zij, het komt gemoedelijk, oprecht en misschien een tikje buitenissig over. Geen Rudolph the red nosed reindeer voor Roemer, maar gewoon, na een jaar lang oeverloos gezever in de Tweede Kamer, even lekker met je kop schudden. Hell yeah! Hoeveel merkwaardige standpunten de SP er ook op nahoudt, toch worden we door sympathie overmand. En wie weet telt het, straks in het stemhokje.

Beeldvorming, iets belangrijkers is er niet in de hedendaagse politiek. Bij het CDA vragen de strategen zich ongetwijfeld af hoe ze het zo kunnen spinnen dat Henk Bleker geen ouwe viezerik meer is, maar dat we die relatie met die zesentwintigjarige juist moeten zien als een blijk van naastenliefde en compassie. Want die kwestie maakt aanzienlijk meer tongen los dan het toch veel belangrijkere feit dat diezelfde Bleker onlangs een paar professoren uit zijn duim zoog om in godsnaam maar niet een Zeeuwse polder onder water te hoeven zetten.

Dat de beeldvorming regeert, weet ook Richard de Mos, PVV’er, klimaat(ont)kenner en schooldirecteur in het diepst van zijn gedachten. Als man van het volk is het voor hem vrij simpel. Geassocieerd worden met gestampte pot, duidelijke taal, niet lullen maar poetsen: goed. Beschouwd worden als aso of tokkie: niet goed. Dus dan moet je collegaatje in de Haagse gemeenteraad natuurlijk geen foto twitteren waarop ze poseert met 
Oh Oh Cherso-ster Jokertje, uitvinder van, onder meer, het daggeren. En bovendien iemand die ‘de ene na de andere kanker uit zijn bek gooit!’ aldus De Mos in een uitgelekte e-mail. ‘Heb je dan godverdomme een bord voor je kop of niet!?’ Of die laatste zin de beeldvorming van de PVV veel goed zal doen, valt moeilijk te zeggen. Het is soms een dunne scheidslijn, tussen tokkie en gestampte pot.

Maar wie de beeldvorming goed beheerst, lijkt immuun voor frames waarin anderen hem proberen te duwen. Naast het tamelijk welwillende profiel van Roemer in NRC Handelsblad stond een paginagrote tekening waarop de SP-leider stoer in de verte blikt, rode vlag in de ene hand, rood boekje in de andere. De associatie met Mao was onontkoombaar. U weet wel, die massamoordenaar die miljoenen slachtoffers maakte, en wiens gedachtengoed door de SP werd afgezworen toen Roemer nog in zijn korte broek liep. Daar kun je schande om gaan roepen, en reppen van demonisering. Maar je kunt ook doen wat Roemer deed: je mond houden en erop vertrouwen dat de ongetwijfeld zorgvuldig gekozen anekdotes van je vriend Theo hun heilzame werk doen. Lekker rocken, lekker wokken. En ziedaar: Emile Roemer, de Grote Roerbakker.