Vrij Nederland

Het boekenweekgeschenk Duel van Joost Zwagerman is zeer de moeite waard. Tien manieren om aan het boekenweekgeschenk te komen...

Alesandro Baricco probeert de barbaren te begrijpen
Had ik De barbaren van Alessandro Baricco niet gelezen, dan zou ik geen bijzondere aandacht hebben geschonken aan de aanbeveling van de wijnhandelaar. Een jonge vinoloog, zei hij, een fonkelende fles Côte de Beaune 2006 in de handen, heeft dit befaamde Château overgenomen en een moderne manier van wijn maken geïntroduceerd. (Lex ter Braak)

Spannend en zintuiglijk geschreven
Thomas Blondeau maakt een valse start. De eerste vijftig pagina’s van Donderhart, zijn tweede roman, staan vol clichés en gezochte vergelijkingen. Een taxi is een ‘warme cocon van metaal en skai’ en wanneer hoofdpersoon Max Gosset zijn voormalige grote liefde tegenkomt, is dat inmiddels een beroemde rockzangeres, uiteraard gezegend met ‘frêle lichaamsbouw’ en grote blauwe ogen. (Dries Muus)

Zouden dames van echte leesclubs blij zijn met Renate Dorresteins ode ‘De leesclub’? De schrijfster biedt haar klanten wel iets heel raars.
Onlangs meegemaakt in een boekhandel. Een man van een jaar of vijftig stond onbeholpen met een boek in zijn handen. Een goed boek, herkende ik, vol suspense, met een vrouw in de hoofdrol. Geschreven door een vrouw. Kennelijk had hij die roman op eigen kracht gevonden en nu stond hij te dralen. Duidelijk in dubio of hij de verkoopster om raad moest vragen. (Jeroen Vullings)

Groots werk, ondanks bezwaren
Vijftig jaar te laat heb ik De graaf van Montecristo gelezen. Wat zou ik daarvan genoten hebben toen ik vijftien was. Nu ergerde het mij dat het boek met een behangerskwast is geschreven. Ook stoorde mij het onvermogen van de schrijver om zijn personages tot leven te wekken. Vooral de hoofdpersoon zelf, de graaf, is een levenloos, schimmig karakter. Desondanks heb ik het boek ademloos verslonden, ben ik een heel weekend lang ondergedompeld geweest in deze vendetta. (Maarten 't Hart)

Afgewogen portret
Tachtig jaar geleden overleed Pieter Jelles Troel­stra, sinds de oprichting van de SDAP (Sociaal-Demo­cratische Arbei­ders Partij) in 1894 drie decennia lang de leider van de Nederlandse sociaal-democratie. Waarom duurde het zo lang voordat zijn biografie verscheen? Een overstelpende hoeveel­heid aan beschikbaar materiaal schrok tal van vakhistorici af, of liet hen onderweg stranden. De journalist Piet Hagen geeft hen nu het nakijken met zijn Politicus uit hartstocht, een boek met bijzondere kwaliteiten. (Ronald Havenaar)

Waardig einde van Wallander-reeks
Politie-inspecteur Kurt Wal­lan­der is een zwaarmoedige, werkverslaaf­de huis-tuin-en-keuken­filosoof met een ongezonde le­vens­stijl en een gezonde liefde voor de fles. Als logisch gevolg is hij tamelijk volumineus, net als het nu echt allerlaatste boek in de serie waarin hij de hoofdrol speelt.
De gekwelde man is het tiende deel in de Inspecteur Wallander-reeks, van de hand van Zwedens meest vermaarde thrillerauteur Henning Mankell. (Kim Bos)

Korter en beter vertaald
In Leiden kwam iemand met een priemende vinger op mij af. Moet ik, zei hij, mijn dierbare delen Tsjechov uit de Russische bibliotheek vervangen door de nieuwe vertalingen ? Ik zal die vraag, zei ik, binnenkort in VN beantwoorden.

Het antwoord: ja. (Maarten 't Hart)

Undercover in een onverschillige wereld
Na een paar weken vrieskou valt begin 2009 in Keulen de zwerver Marco dood neer, waarschijnlijk door verzwakking en uitputting. De plaatselijke autoriteiten besluiten hem op het armenkerkhof te begraven: het lukt ze niet zijn naaste familie op te sporen. Terwijl dat niet heel moeilijk zou zijn geweest. Günter Walraff, de ­inmiddels zevenenzestigjarige journalist die in de jaren zeventig en tachtig beroemd werd met zijn undercoverreportages als roddeljournalist bij Bild en als de Turkse gastarbeider Ali, werkte die winter net in het geheim als dakloze in Keulen. (Henk van Renssen)

On-Hollands weldadig geschreven
Ik zat erop te wachten, zo’n zin die – in varianten – in menig boek van hem opduikt: ‘Hele zalmen lagen spetterend in hun vet.’ Typisch Pieter Water­drinker (Haarlem, 1961). Een alledaagse mededeling waar je geneigd bent overheen te lezen, tot je je realiseert dat dit ook minder wellustig verwoord had kunnen worden. Maar zelfs zo’n zinnetje, dat ingehouden afsteekt bij de rest van Waterdrinkers vertelstroom, getuigt van hyperbolisch schrijven. (Jeroen Vullings)

De casanova van de kinderkamer
Het wonderbaarlijke aan Lewis Carroll (1832-1898) is dat je maar in zijn leven hoeft te prikken of er duikt een hele wereld uit op. Hij was leraar wiskunde en logica en schreef er verschillende boeken over. Hij was een van de pioniers van de fotografie. Hij was een halve geestelijke die goed bekend was met de Vic­toriaanse zeden en gewoonten, maar die graag naar zijn hand zette. Hij ging minstens twee keer in de week naar het theater in Londen en kende gerenommeerde actrices persoonlijk. (Carel Peeters)