Vrij Nederland

De dinsdag 29 december overleden Amerikaanse satirische tekenaar David Levine tekende sinds 1963 voor The New York Review of Books. En voor Vrij Nederland.

De parkiet die boven de tekentafel van de Amerikaanse tekenaar David Levine hing kreeg elke dag een andere naam. Levine noemde hem naar de degene die hij aan het tekenen was voor The New York Review of Books. Dus heette hij afwisselend Mao, Kissinger, Kennedy, De Gaulle of Pol Pot. Het werd de parkiet met de meeste pseudoniemen ter wereld.

Levine was onverbrekelijk met de New York Review verbonden, het blad waarvoor hij vanaf het eerste nummer in 1962 elke twee weken tussen de vijf en tien satirische portretten maakte. Die portretten gaven de uit louter sobere tekst bestaande pagina’s een scherp getand karakter, want Levine kon, speciaal als het om politieke figuren ging, niet zachtzinnig zijn. Toen hij in 1980 een keer de opdracht aanvaardde van The New York Times om de voormalige minister van buitenlandse zaken Henry Kissinger te tekenen werd de tekening niet geplaatst, ook al vond men hem ‘prachtig’. Levine tekende een van top tot teen met bommen en landkaarten getatoëeerde Kissinger: een portret van wat hij met Nixon in Vietnam had aangericht. Voor The New York Times heeft Levine daarna nooit meer getekend.

Levine was lange tijd ook onverbrekelijk verbonden met Vrij Nederland. Door een langjarig contract verschenen zijn tekeningen vanaf het begin van de jaren zeventig in de wekelijkse krant, de Boekenbijlage en later in De Republiek der Letteren. In zijn portretten van schrijvers wist hij altijd het meest karakteristieke van zo’n schrijver te leggen: Kafka die uit een zwarte achtergrond opdoemt, D.H. Lawrence die horentjes op zijn hoofd heeft in de vorm van twee gespreide damesbenen, John Updike die zijn protestantse zorgelijke hoofd ondersteunt met zijn rechterhand, Virginia Woolf die hij tekende zonder arceringen, maar in één dunne lijn, waarmee hij haar fragiele mentale gesteldheid accentueerde. Picasso tekende hij met een stierenkop.

Het eerste wat je met een nieuw nummer van The New York Review of Books deed was de pagina’s nalopen voor de tekeningen van Levine. Door deze satirische en scherpzinnige introductie ontstond vanzelf de lust om die aangenaam grijze tekstpagina’s tot je te nemen.

Het venijn van Levine - Rudie Kagie, VN 18 juli 1998
Diashow: The work of David Levine - The New York Times