26.04.2008
PAPARAZZI – De opa van Austin Visschedyk was fotograaf in Nederland. Austin, die afgelopen week vijftien is geworden, woont in Los Angeles en neemt tegenwoordig ook de camera ter hand. Samen met zijn vriendje Blaine Hewison maakte hij in de afgelopen maanden pijlsnel carrière als paparazzo. De sterren houden van hem en hij mag zelfs bij Lindsay Lohan aan tafel zitten.
Over Austin en andere paparazzi wordt geschreven in een mooi nummer van GUP Magazine (Guide to Unique Photography). Veel mooie foto’s ook, zoals van Ron Galella, de beruchte fotograaf bij wie ooit vijf tanden werden uitgeslagen door Marlon Brando. In GUP de foto waarin hij een jaar later Brando wederom fotografeert. Dit keer met een helm op zijn kop.
Galella is neerslachtig. Hij vindt de paparazzi van tegenwoordig ‘pretty sick’ en ziet zijn vak definitief veranderen nu iedereen, inclusief vrienden en bekenden van de sterren, een klein cameraatje bij zich kan
hebben.
CELEBRITY-MOE – het is misschien paradoxaal, maar nu ze steeds echter in beeld verschijnen, lijkt alles wat met celebrities wordt geassocieerd juist mínder echt. Vandaar dat steeds meer tijdschriften liever celebrityfree zijn. Fijn ook voor Adbusters, want dat morrelt al langer aan het gezag van de supersterren, die ze vooral als wandelende advertentiezuilen van Het Kapitalistische Systeem zien.
In het nieuwe nummer grijpt Adbusters in een toegankelijk beeld en woord-essay terug op het boek dat Thomas Frank in 1997 publiceerde: The Conquest of Cool. Frank schreef toen over cool als concept dat het ‘became central to the way capitalism understood itself and explained itself to the public’. Cool betekende kort gezegd: omzet! En Adbusters, altijd strijdbaar, wil cool nu heroveren.
Overigens was Franks boek in 1997 met name prettig omdat Frank liet zien dat het de babyboomers waren die cool werden in de hippietijd om vervolgens in de jaren tachtig de reclame-industrie te vestigen.
CREATIVE REVIEW – het door Adbusters geproclameerde vervangen van ‘capitalist cool’ door ‘authentic cool’ is wel nog wat ingewikkeld. Neem Muji. In Creative Review wordt een boek gesignaleerd over dit Japanse anti-merk dat in feite juist weer een heel sterk merk is. Reagerend op de heftige gemarkete merkproducten begon Muji in de jaren tachtig producten en voedsel te verkopen in simpele kleuren als wit en zwart en kaki. Dat werd dus behoorlijk cool en we zijn alweer zevenduizend producten later.
In Creative Review ook aandacht voor het Not For Commercial Use-project. In Londen verschenen plotseling her en der posters, zo opgeplakt dat je ze onbeschadigd mee kon nemen om thuis op te hangen. (Er staat een mooi filmpje over op www.notforcommercialuse.com.)
Commercieel of niet: tegenover de grote sterren en de massa is er behoefte aan echt en dichtbij.
Categorie
Literaire Blogs
De Contrabas
Perlentaucher
