In Noorwegen is emancipatie bij wet geregeld, de top van het bedrijfsleven moet uit 30 % vrouwen bestaan. Anders mag je geen bedrijf hebben of beginnen. Nu maar afwachten hoe dit zich zal ontwikkelen in Noorwegen, tegenstander Elsevier journalist Marike Stellinga heeft speciaal een boek geschreven over de negatieve kanten van de emancipatiewetgeving in Noorwegen, ook die zijn er.
Maar ja ik ben een man en constateer dat zolang vrouwen hun mond opendoen de emancipatie in volle gang is.

Een aardig idee voor de Noren zou zijn: minimaal 30&% van de kinderen aan de vader toewijzen na een scheiding. WE wilden toch zo graag gedeelde zorgtaken? Tja, de vrouwenbeweging klaagt wat af over geld en inkomen, maar op het gebied van ouderschap en opvoeding zijn vaders geen ouders. Wie heeft er nou een dubbele moraal? En: waarom gaat er nog zoveel aandacht uit naar een 19de-eeuwse beweging die stelt dat de wereld een samenzwering is van boze mannen tegen onschuldige vrouwen? Waarom kan deze beweging niet expliciet maken wat ze WEL wil en wanneer ze WEL tevreden is? En tot waar die zogenaamde "emancipatie" gaat. In alle andere ideologieën is allang bekend dat je te ver kunt doordraven en dat "rechten" nooit absoluut zijn. Dat je op het pad naar de vooruitgang niet alleen kunt eisen, maar ook aan zelfreflectie zult moeten doen. Overal, behalve in de vrouwenbeweging.

Helemaal mee eens met de bovenstaande reactie: Ik vind het een beetje raar dat er in het bericht doodleuk gemeld wordt dat vrouwen tegenwoordig meer verdienen (of krijgen) dan mannen. Het argument tegen de ongelijkheid van inkomen tussen mannen en vrouwen was altijd dat vrouwen net zo veel doen als mannen en dus ook net zo veel verdienen. Ik begrijp uit bovenstaande verhaal dat het legitiem is dat mannen nu minder verdienen, oftewel dat mannen tegenwoordig minder doen....? Ik bespeur wel vaker zo'n hypocriete houding bij veel vrouwenfora. Alsof vrouwen nog steeds tegen de boze mannenwereld moeten strijden en er plezier uit halen dat 'de mannen' overwonnen zijn. Waar is het streven naar GELIJKWAARIGHEID? Zo langzamerhand worden vrouwen zelf die mannen van welleer. Ik zelf word een beetje moe van dat eewige gezeur over ongelijkheid en de slachtofferrol die vrouwen nog steeds aannemen als het even minder prettig is ('gelegenheids-emancipatie'). Vrouwen moeten er voor waken dat het geen eeuwig zeurende en altijd ontevreden madammetjes prinsesjes worden... Op een gegeven moment heb je iets bereikt en dan moet je ook niet meer zeuren. En volgens mij heeft de moderne vrouw alle mogelijkheden in de samenleving. Het wordt weer tijd dat er ook eens aan de wensen van de gemoderniceerde en geemancipeerde man wordt gedacht.