Oude tijden herleefden, leek het wel. Robin van Persie was nog niet aangekomen in het trainingskamp of hij deelde zijn ideale Nederlands elftal met de toegestroomde pers. Dus wat deden de journalisten: alles openbaren natuurlijk. Geef ze ongelijk. Robin speelde bij voorkeur met Rafael van der Vaart in het team, zei hij. En de aanvaller zelf zou het liefste worden opgesteld als diepste spits. Nu speelde Oranje de laatste tijd doorgaans zonder Van der Vaart, en met Van Persie als een soort rechtsbuiten, dus dit was nieuws.

Mijn advies: we doen met zijn allen of er niets aan de hand is. We gaan door met ons werk, zaterdag de auto wassen en precies volgens plan halen we een breedbeeld in huis voor de start van het WK. Praatprogramma’s als Studio Voetbal, waarin Van Persie wordt bekritiseerd omdat zijn uitlatingen ongepast zouden zijn, negeren wij. Aan babbels in de kroeg – ‘Van Persie moet zijn grote mond eens houden’ – doen we niet mee. De mensen denken: een international die een mogelijk onwelgevallige stelling verkondigt, daar kan alleen maar narigheid van komen. Terwijl we juist blij moeten zijn met een vooraanstaande voetballer die voor zijn mening uitkomt. In een tijd waarin profvoetballers voornamelijk slaapverwekkende teksten verkondigen, legde Van Persie een verfrissend statement af.

Een beetje prof van nu ontwijkt eventuele geschilpunten met medespelers en coaches gemakkelijker dan zijn tegenstanders in het veld. Uit vrees voor uitvergroting en eindeloze digitale herhalingen van zijn woorden kiest hij voor teksten die niemand ontrieven en waar dus weinig aan is. Maar Robin van Persie is anders. De bondscoach beslist, voegde hij er wijselijk aan toe, en los daarvan had hij als speler recht op een eigen mening.

Onmiddellijk wist iedereen de naam van het slachtoffer, mocht Van Persie zijn zin krijgen. Als bondscoach Bert van Marwijk inderdaad ‘de grote vier’ zou opstellen – behalve Van Persie en Van der Vaart ook die andere ‘technici’ Wesley Sneijder en Arjen Robben – zou spits Dirk Kuyt zijn vaste plek verliezen. Dus alle journalisten op een draf naar Kuyt. Verheugend: Kuyt had Van Persie al om opheldering gevraagd en toonde zich tevreden met de uitleg. De bondscoach had hetzelfde gedaan, met hetzelfde gevolg.

Mocht dit zo blijven, dan kan het in verbaal opzicht een leuk WK worden. De briljante aanvaller Van Persie zou een nieuwe trend belichamen. Of eigenlijk: een terugkeer naar oude waarden, naar de analoge tijd dat spelers met elkaars meningsverschillen konden leven omdat er niet eindeloos werd doorgezeurd. Vroeger was het geen geheim dat, om maar wat te noemen, Johan Cruijff het liefste samenspeelde met linksbuiten Piet Keizer. Dat leidde nauwelijks tot problemen, ook niet toen Keizer uit Oranje werd verdreven door Rob Rensenbrink. Dat Rensenbrink het niet léúk vond dat zijn aanvoerder bevriend was met Keizer was van minder belang dan het toegenomen inzicht van de liefhebber in het doen en laten van zijn helden.

Laten we wel wezen: zulke boeiende sprekers zijn de meeste Oranjeklanten tegenwoordig niet. Waar kom je nog internationals tegen als Frank Rijkaard, van wie iedereen mocht weten dat hij liever op het middenveld speelde dan in de verdediging, waar Rinus Michels hem wilde hebben? Alle lof dus voor Van Persie, die het vlak voor het WK aandurfde zijn mond te openen. Volgt iedereen zijn voorbeeld, en wordt het niet opgeblazen tot een hype, dan komt er mogelijk weer een tijd dat we zeggen: Oranje? Leuke gozers!