Klagen over alweer een grote centrale overheidsdatabase heeft geen zin, hij is er en gaat niet meer weg, en ach, je had toch niets te verbergen? Toch wel? Wat dan? Met andere woorden, zelf claimen niets te verbergen te hebben heeft ons monddood gemaakt.

Mooi is wel dat de minister duidelijk niet staat te springen om zelf openheid aan de burger te geven. Dat hoeft ook niet: De overheid heeft van ons geeist open boek te geven om onze loyaliteit tegen de
terroristen te testen. Nu ze die heeft, ach, we vertrouwen de overheid toch wel, niet dan? Nee? U niet? Wat heeft u dan te verbergen?

Biometrie, pasjeswetten, zeven jaar al je OV-chipkaartdata opvraagbaar (dank u belastingdienst, desondanks mag de politie meekijken) met naw-gegevens, maar geen foto want dat gaat echt te ver, kopie van je
paspoort bij de bank (alweer de belastingdienst), steeds meer centrale databases die af en toe al je persoonsgegevens en meer sappige details lekken...

Wie verbaast dit nog? En bedenk: Iedere bedenking betekent dat u iets hebt te verbergen. Hoei! Was u daar toch bijna een terrorist!

Na jaren uurtjes gesprekstherapie te hebben verkocht als psychotherapeut, moet onder overheidsdruk nu diagnose-behandel-combinaties verkopen. Een product waar ik niet achter kan staan omdat het gebasseerd ik vaak pas na een jaar

De Amerikaans Psychiatrische Associatie, APA is de organisatie die de het Diagnostisch Classificatie Systeem waarop de Nederlandse DBC’s zijn samengesteld bepaald. Nu zijn psychiatrische diagnose in belangrijke mate cultuur bepaald en vanuit dat perspectief is het vreemd dat er in de APA, soms met handopsteking wordt gestemd wat in Nederland voortaan gestoord is en voor behandeling in het basispakket in aanmerking komt.

Simpel rekensommetje, miljarden winst voor verzekeraars (combinatie van gegevens, statistiche analyses, risico calculatie etc etc). Waar zit de aanstichter, achter tralies? Neen Hans H. heeft toevallig een financiele top positie, toeval?

We zitten toch vooral in een discussie waar de bestolenen (van informatie) moeten gaan bewijzen dat de dief (van informatie) geen hogere nood heeft dan wij, en overigens niet de allerbeste bedoelingen heeft. Even terug naar het begin, dunkt me: het gaat hier om MIJN informatie, die ik vrijwillig met MIJN arts deel omdat hij een beroepsgeheim heeft, maar vooral omdat ik hem daarmee vertrouw. En ook al is Kling c.s. van mening dat hij een hoger/beter doel dient waarvoor zijn diefstal (van mijn informatie) gerechtvaardigd is, ik zal eerst overtuigd, gerustgesteld en akkoord moeten zijn voordat klink c.s. met zijn omgekeerde-spam systeem aan de slag mag. Laten we het onderwerp terug (op zijn pootjes) fluiten: mijn informatie, mijn eigendom.

Geachte mevrouw Lo Galbo,

erg positief, dat u weer een artikel heeft geschreven o.a. over het steeds minder bewierookte verplichte registratie systeem: de Diagnose Behandelcombinaties. Ik voel me ook vooral ook aangesproken, omdat ik de psychotherapeute ben, die u aanhaalt in uw artikel, bij wie de NZa als eerste een onderzoek deed dit voorjaar. Ik vond het inderdaad zenuwslopend, maar er is geen vervolg op dit onderzoek! Ik werk nog steeds zonder DBC's, dus met behoud van privacy, maar mag geen psychotherapie bieden. (Voor de ingewijden: ik bied eerstelijns psychologische zorg)Ik vermoed dat er op deze manier veel kennis en kunde van collega-psychiaters en -psychotherapeuten niet meer ingezet wordt. Dat zal nooit de bedoeling geweest zijn van deze regelgeving.
Het is voor veel mensen nog absoluut niet duidelijk en ongeloofwaardig, dat geheimhouding van hetgeen je je behandelaar toevertrouwt niet meer gegarandeerd is bij de DBC's. Zelfs niet als je zelf je behandeling wilt betalen. Erg fijn dat u daar weer aandacht aan geeft. En het is al helemaal niet kosten besparend te noemen. Ik verbaas me verder over de rol en uitlatingen van meneer Kohnstamm, als voorzitter van het College Bescherming Persoonsgegevens, waarin hij zich verbaasd uit over hoe hun advies is overgekomen. Het advies om te registreren zou niet bedoeld zijn voor zelfbetalenden. Ik mag hopen, dat hij zich dan zeer inspant om dat hard te gaan maken bij de kamerleden of bij meneer Klink.

Anita (arts)psychotherapeut

Geachte mevrouw Lo Galbo,

Wederom een voortreffelijk artikel over de "Big Brother is Watching You-DBC's"! Ik laat de discussie daarover aan de functionarissen die in deze mystieke leer zijn ingewijd.

Ik richt mijn focus op het volgende citaat: "Zelfs Jacob Kohn­stamm, die als voorzitter van het College Bescher­ming Persoons­gegevens (CBP) zijn zege aan Klinks plannen gaf, sprak zijn onbegrip uit: ‘Ons advies destijds sloeg niet op zelfbetalers.’ En op persoonlijke titel voegde hij hieraan toe: ‘Ik begrijp niet dat zelfbetalers verplicht moeten worden geregistreerd. Voor een redenering achter dit besluit moet u bij meneer Klink zijn.’

Dat nu begrijp ik niet. Je ziet als voorzitter van een College dat er een verkeerde interpretatie aan jouw "zegen" wordt gegeven en dan laat je vervolgens het corrigerende werk en de bevraging over de onjuiste exegese over aan degene wiens interpretatie die je zojuist hebt gegispt. Zou je, als de bescherming van persoonsgegevens je echt aan het hart zou gaan, niet als de wiedeweerga daarover zelf een demarche richting de minister ondernemen? Of zie je vanuit de leunstoel gewoon erop toe dat de privacy van mensen in een psychisch moeilijke fase in hun leven gewoon wordt geschaad. Kennelijk werd deze schandelijke schending van de privacy al acceptabel geacht voor hen die een beroep op hun zorgverzekering (moeten) doen. Die misinterpretatie ten aanzien van de zelfbetalers kan er dan ook nog wel bij.

Na de lezing van het artikel herinnerde ik mij weer heel erg goed waarom ik in 2000 mijn lidmaatschap van D66 heb opgezegd. Als het er echt op aankomt heb je aan alle mooie praatjes van die lui helemaal niks.

In haar uitstekende artikelen (VN 42 en 43) over het DBC-registratiesysteem in de GGZ noteert Carolina Lo Galbo dat het verzet onder professionals tegen Klinks (naar mijn mening rigide) doorzetten van de betreffende zorgverzekeringswet toeneemt. Als gemotiveerde patiënt van de professional doe ik niets liever dan dat verzet ondersteunen. Niet alleen omdat het om een principiële zaak gaat: o.a. psychiaters en psychotherapeuten hebben een geheimhoudingsplicht, en zolang de patiënt die niet doorbroken wil zien, is er geen minister die dat doorbreken behoort te ordonneren. Mogelijk gevolg van het opnemen in het DBC- informatiesysteem (DIS) is niet alleen het beschikbaar komen van privacygevoelige gegevens van die patiënt. Als vervolgde gedurende WOII heeft registratie mijn hele verdere leven bepaald. Door registratie ontkwam niemand van mijn toenmalig in Europa levende familie, op mijzelf na, eraan vermoord te worden in concentratiekampen. Door de Wet uitkering vervolgingsslachtoffers ’40-’45 in staat gesteld via de Pensioen- en Uitkeringsraad (PUR) mijn psychotherapeutische behandeling volledig vergoed te krijgen, was er geen noodzaak meer bij welke zorgverzekeraar dan ook te hoeven claimen. Geen noodzaak dus geregistreerd te worden in welke ‘big brother is watching you’- database dan ook. De facto behoorde ik tot de groep zelfbetalers. Vanzelfsprekend zou ik mijn uit principe niet DBC-derende behandelaar kunnen behouden.
Dat was buiten minister Klink gerekend. Na uitvoerig pogen om aan wie ik ook maar bereiken kon op het ministerie én in de politiek de discrepantie in de wet te doen inzien, berichtte de heer Klink uiteindelijk het volgende: mijn tot dan toe door de PUR vergoede zorgkosten mogen niet langer door de raad vergoed worden. Het gaat immers om zorg die sinds 1 januari 2008 onder de nieuwe Zorgverzekeringswet (ZVW) valt. Mijn zorgaanbieder moet DBC-gegevens verstrekken aan de zorgverzekeraar. Toestemming van de patiënt is daarvoor niet nodig, ik kan dan ook geen bezwaar maken. ‘Op dit moment zijn wij druk doende de regelgeving hierop aan te passen’.
Weg principes, weg gevoel van veiligheid in een laatste levensfase, weg voorzien in levensonderhoud voor mijn behandelaar, weg vertrouwen in de staatsvorm waarin dit mogelijk blijkt, weg grond onder mijn voeten…
Dat overigens ‘de patiënt’ zich tot nu toe niet roerde verwondert natuurlijk geen weldenkend mens. Laten we wel zijn: welke patiënt strooit bij vrienden en kennissen, op het werk, of bij instanties met zijn/haar geregelde gang naar de psychiater of psychotherapeut. Bovendien, hoeveel patiënten weten inmiddels dat hun therapeut bij wet door minister Klink geboden is rekeningen volgens de DBC-systematiek uit te schrijven. Welke therapeut ontvangt de patiënt vanaf dat moment met de mededeling dat deze in het vervolg helaas niet meer op zijn bij eed afgelegde zwijgplicht kan rekenen. De therapeut moet immers ook leven, is economisch afhankelijk van de zorgverzekeraar die niet uitbetaalt wanneer hij het principe om binnenskamers te laten wat binnenskamers verteld wordt blijft hanteren. De onder behandeling zijnde vriend aan wie ik dit vertelde bleek niet op de hoogte van de nieuwe wet. Bij het eerstvolgende bezoek aan zijn psychiater vroeg hij naar de stand van zaken, of de wet ook in zijn geval gehanteerd werd. Ja, inderdaad, dat was zo. Natuurlijk was zijn behandelaar het niet eens met de opgelegde regels, maar zich houden aan de ooit afgelegde eed stond de mogelijkheid in de weg zonder te DBC-deren nog in zijn levensonderhoud te voorzien. Immers, blijkt uit Carolina Lo Galbo’s artikel (VN 43), zelfs als de patiënt uit eigen zak betaalt, als er voor hem uit eigen zak betaald wordt door ouders, werkgevers of instanties (zoals dat voor mijzelf gold), dan past de heer Klink de wet wel even aan en blijft patiënt noch behandelaar enige keus. Laat de psychiater en/of psychotherapeut zich dat dan zomaar gebeuren kunt u zich afvragen. Hoe voelt de patiënt zich die niet op de hoogte was, maar nu begrijpt wat de consequenties zijn van het in behandeling blijven bij de betreffende therapeut? In de Tweede Kamer zijn alleen door D66 en de SP schriftelijk vragen gesteld aan minister Klink. Wie van de andere Kamerleden ziet geregeld een behandelaar en vindt het in hemelsnaam wel goed dat deze, bevel is bevel, zijn beroepseed=zwijgplicht overboord gooit?
De door Lo Galbo genoemde actiegroep DeVrije Psych, die ik via hun site www.devrijepsych.nl al jaren volg, laat niets na de boodschap van hun beroepsgroep in de openbaarheid te brengen. Ook de genoemde artikelen in Vrij Nederland genereren inmiddels, tot mijn grote vreugde al een deel van de aandacht die ze verdienen, maar het is maar een deel. Ik hoor de patiënten niet. Als zovelen in dit land wel bereid zijn terecht bezwaar te maken tegen het Elektronisch Patiëntendossier (EPD), waarom proberen patiënten van psychiaters/psychotherapeuten dan niet eens, deze schending van hun privacyrecht en verfoeilijke poging tot totale zeggenschap over henzelf alsook hun behandelaars tot een eind te laten komen. Ingezonden brieven en commentaar op beschikbare sites lijken niet alleen welkom, ze zijn noodzakelijk.
Hans Kombrink, voorzitter van het Nederlands Instituut voor Psychologen (NIP) heeft gelijk: ‘ Klink moet de wet veranderen’, billen bloot of niet. Pas dan kan mijn principiële behandelaar zijn brood weer verdienen, pas dan heb ik weer grond onder mijn voeten.