Telefoongesprekken van medewerkers aftappen, stiekem camera’s ophangen om ondergeschikten in de gaten te houden, snuffelen in privémailtjes van personeel – dat soort praktijken druist in tegen de Wet Bescherming Persoonsgegevens, maar als het erop aan komt, stapt het bedrijfsleven makkelijk over de beperkingen heen. Ook voor kantonrechters die zich moeten uitspreken over de ontslagaanvrage voor een frauderende, stelende of zich anderszins misdragende werknemer weegt de aard van het vergrijp over het algemeen zwaarder dan de vraag of het bewijs rechtmatig werd geleverd.

Des te opmerkelijker dunkt advocaat Maarten van Gelderen (gespecialiseerd in ontslag, arbeidsrecht en arbeidsvoorwaarden) de uitspraak van de kantonrechter in Alphen aan den Rijn, die in een geschil partij koos voor een employee wier privacy door haar baas werd geschonden.

Een administratief medewerkster van een advocatenkantoor werd op staande voet ontslagen nadat een inkijkoperatie in haar niet afgesloten computer toezeggingen aan het licht bracht die ze via haar hotmail-account aan een ex-kantoorgenoot had gedaan. Voordat ze een dossier aan deze advocaat zou overdragen, beloofde de vrouw er ‘wat uren uit te knippen.’ Toen de ex-collega terugmailde: ‘Dat is hartstikke illegaal’, antwoordde zij: ‘Illegale dingen doe ik wel vaker voor jou.’

De directeur van de firma ontstak in woede toen de correspondentie hem onder ogen kwam. Hij belde de medewerkster en zei dat ze de volgende dag niet meer op haar werk hoefde te verschijnen. De kantonrechter oordeelde evenwel dat de werkgever niet het recht had om zomaar privémailtjes van de vrouw te inspecteren.

Van schending van het geheimhoudingsbeding uit de arbeidsovereenkomst was volgens hem geen sprake, maar omdat door het incident een vertrouwensbreuk was ontstaan, moest het dienstverband beëindigd worden. De werkgever werd verplicht tot het betalen tot een ontslagvergoeding. ‘Hij mocht nog opgelucht ademhalen dat het hier slechts om drieënhalf maandsalaris ging’, schrijft Maarten van Gelderen op zijn website.

Een pikant detail is dat deze ontslagkwestie zich afspeelde op een advocatenkantoor: kennelijk kijken de confrères verschillend aan tegen privacy en wat arbeidsrechtelijk geoorloofd is. ‘Ook onder kantonrechters bestaat geen consensus over het privacy-aspect’, zegt Van Gelderen.

‘Waarheidsbevinding wordt doorgaans belangrijker gevonden dan de discussie over eerbiediging van de persoonslijke levenssfeer, zonder dat overigens appèlmogelijkheden aanwezig zijn. Ik zie regelmatig onderschepte mailtjes van een werknemer opduiken in een ontslagdossier. Soms wordt zelfs van iemand die in afwachting van ontslag op non actief is gesteld, de computer binnenste buiten gekeerd om te kijken of er aanvullend belastend materiaal te vinden is dat alsnog aan het dossier kan worden toegevoegd.’