Visserspaar Caroline (26) en Cornelis (31) Melissant
'In mediterrane landen is men veel trotser op de eigen vis'

Van de krachtterm duurzaamheid worden ze 'een beetje moe'. Cornelis en Caroline Melissant uit Goedereede spreken liever van verantwoorde visserij. 'Er is een wildgroei aan keurmerken,' zegt Caroline. 'Vissers, wetenschap en overheden zijn er gewoon nog niet uit wat duurzaam vissen precies is.'

Cornelis is telg uit een vissersgeslacht op Goedereede. Drie jaar geleden besloot hij met zijn vader en broer om over te gaan op een 'economisch en ecologisch verantwoorde techniek': flyshoot-visserij, overgewaaid uit Denemarken en IJsland. Ze lieten een nieuw schip bouwen, de GO 1 Wouter Adriaantje. Daarmee vissen ze bij een lage snelheid met lijnen die heel langzaam boven de bodem zweven. Zo verbruik je weinig energie, stoot je minder CO2 uit en raakt de zeebodem nauwelijks beschadigd. Bovendien gaat de ondermaatse vis vrijuit, aldus het visserspaar: alleen de sterke en grote vissen blijven voor de lijnen uit zwemmen. Pas op het allerlaatst worden ze in een net aan boord getrokken.

Zeker, voor Cornelis was het een 'bewuste keus voor een betere toekomst'. Maar laten we wel zijn: vissers beheerden de zee al voordat iedereen het over duurzaamheid had. 'Vissers staan midden in de natuur, hebben enorm veel respect voor het leven op zee. Maar het zijn geen mensen die enorm zweven over biologisch en groen,' zegt Caroline. 'Voor ons is het heel gewoon om eigen vangst of oogst van het land te eten, terwijl ze in de stad al helemaal wild worden van hun eigen aardbeienplant.'

Ze is naar eigen zeggen een moderne vissersvrouw: na haar huwelijk met Cornelis begon ze een eigen communicatiebedrijfje voor de visserijsector. Broodnodig, vindt ze. 'In mediterrane landen is men veel trotser op de eigen vis. Zonde dat wij dat niet hebben. Als de consument kiest voor Nederlandse vis helpt hij de sector om te kunnen investeren in ecologische technieken.'