Aardappelboer Krispijn van den Dries (28)
'Ik hoor het meteen als er wat aan schort'

Met trekker en een volgeladen kiepwagen vertrok hij op een ochtend in april vanaf zijn erf in de Noordoostpolder in alle vroegte naar de hoofdstad. Onder luid gejuich dumpte hij er zes ton aardappelen, midden op de Dam.

Krispijn van den Dries (28) had er genoeg van. In maart prezen supermarkten hun 'nieuwe' aardappelen alweer aan, geïmporteerd uit Noord-Afrika. Terwijl zijn schuur in Ens, net als die van veel Nederlandse collega-boeren, nog tjokvol lag met de oogst van vorig jaar.

Waanzin, vond Van den Dries, en doodzonde. Hij gaf zijn piepers liever weg dan ze te laten verrotten.

Het probleem, volgens de jonge aardappelboer: consumenten weten niet meer waar hun eten vandaan komt, welke gewassen in welk seizoen groeien. 'Ze kopen maar wat er in het schap ligt, hebben geen idee hoeveel milieuvervuilende kilometers zo'n aardappel heeft afgelegd.'

Op hun beurt zijn boeren de binding met hun klanten kwijt. 'Mijn groenten zet ik af via vier of vijf tussenkanalen. Ik krijg 16 cent voor een kilo, in de supermarkt betaalt de consument er zo 1 euro 20 voor. De boer en de burger zijn te ver uit elkaar gegroeid.'

Daarom brengt hij zijn biologisch geteelde aardappelen, uien, kool, aardperen, wortels en pompoenen inmiddels rechtstreeks aan de man. Via internet, dan stuurt hij ze op, of in de boerderijwinkel. 'Net was er nog een mevrouw, die haalt elke week een pakket voor de hele buurt. En ik hoor het meteen als er wat aan schort. De buren hadden liever geen rode kool in het voorjaar.'

De consument krijgt goed eten uit de eigen regio, de boer een eerlijke prijs - dat is zijn ideaal. En voorlopig de enige oplossing die hij ziet voor de enorme overschotten in de landbouw. 'Uiteindelijk zou iedereen duurzaam moeten produceren, het huidige landbouwsysteem is gewoon onhoudbaar.'