Van Vrij Nederland-redacteur Rudie Kagie verschijnt op 18 juni Privacy. Hoe Nederland verandert in een controlestaat (uitgeverij Contact, € 18,95). In een dagelijks privacyblog schetst de auteur de laatste ontwikkelingen.

Van bevriende zijde werd grafisch ontwerper Arjan A. erop geattendeerd dat het intikken van zijn naam bij Google naar een dating site leidt, waar hij met pasfoto, naam en geboortedatum figureert als gegadigde (‘hobby’s: lezen, popmuziek, reizen’) op de huwelijksmarkt. De oproep is minstens acht jaar oud en volkomen achterhaald. Arjan is sinds vijf jaar getrouwd en inmiddels de gelukkige vader van een dochtertje. Pas na veel moeite lukte het hem om de webmaster ertoe te bewegen zijn antecedenten van de site te verwijderen.

Onderzoeker Harold van Heerde van het Centrum voor Telematica en Informatietechnologie van de Universiteit Twente stelt dat privacygevoelige informatie veel langer in cyberspace blijft rondzwerven dan wenselijk en noodzakelijk is. ‘Internet beschikt over een oneindig geheugen waar alles onbeperkt blijft opgeslagen. Dat druist in tegen de menselijke natuur; dingen worden na verloop van tijd gelukkig vergeten. Dienstverleners zouden verplicht moeten worden om gegevens na een bepaalde periode te verwijderen, om te voorkomen dat gebruikers voor de rest van hun leven worden achtervolgd door feiten uit het verleden.’

In zijn proefschrift Privacy-aware data management by means of data degradation – making private information less sensitive over time ontvouwt Van Heerde een model om persoonsgebonden informatie na verloop van tijd te laten vervagen als voetstappen in het zand. Technisch gesproken kan het. Nadat afspraken zijn gemaakt over de bewaarperiode kan de snelheid van het vervagen worden ingesteld.

Van Heerde: ‘Nu ligt de macht volledig bij het bedrijfsleven, dat er belang bij heeft zoveel mogelijk data over individuele gebruikers te verzamelen. In de Wet op de Persoonsgegevens staat nadrukkelijk dat gegevens alleen bewaard mogen worden als er een doel is. Database systemen zijn niet ontworpen om data te verwijderen. Nu is het meestal heel moeilijk om de bewaartermijn te reguleren, maar mijn ontwerp biedt mogelijkheden. Voor de consument een veilige gedachte: hoe minder gegevens worden opgeslagen, des te kleiner het risico van misbruik.’