1. Duitsland
Kijkend naar het dynamische, zelfs artistieke voetbal van Duitsland drong de vraag zich op hoe lang geleden dit land van Presteren & Volhouden zulk spel had laten zien. Het moet 1972 zijn geweest. Eindelijk hoeven de Duitse liefhebbers van mooi spel niet meer te dromen van Günther Netzer en zijn subtiele passes tijdens het EK in België. Achtendertig jaar na dat toernooi hebben ze Mesut Özil (21). En niet alleen deze middenvelder van Turkse afkomst beschikt over een geweldige balbehandeling; menig teamgenoot heeft die. Tegenstander Australië was zwak en misschien blijkt Duitsland verderop in het toernooi niet zo sterk. Maar dan nog zal de aanvalslust waarmee de jonge knapen van bondscoach Joachim Löw zijn begonnen, in de herinnering blijven.

2. De bal
In de Tour de France is het voorgekomen dat renners onder aanvoering van een gezaghebbende collega (Bernard Hinault) dienst weigerden. Uit onenigheid over hun behandeling gingen ze met zijn allen lopen in plaats van fietsen. Wanneer geven profvoetballers nu eens aan dat ze niet langer voor gek willen staan met een bal die bedoeld lijkt voor het strand? Het zou een mooi gezicht zijn: gewoon niet aftrappen. De zwabberbal genaamd Jabulani aan de scheidsrechter geven en zeggen dat je alleen nog wilt voetballen met een leren knikker. De bal is waar het om draait en de samenstelling ervan hoort niet te worden bepaald door de marketeers van Adidas.

3. Maradona
Omdat hij de pers wel eens onsmakelijke verwensingen toevoegt, valt het niet mee van hem te houden. Maar fascinerend is hij wel. In dat glanzende pak en met die grijzende baard lijkt Diego Maradona zo weggelopen uit een film van Tarantino. Wat zegt de maffiabaas allemaal? Je wilt het weten. Misschien raaskalt hij maar wat en zoeken zijn spelers op het veld het zelf uit. Maradona pratend over een 'kom' of een 'ruit' op het middenveld is net zoiets als Maradona die de afwas doet. Hopelijk blijft Argentinië lang in het toernooi. Tijdens de saaiste wedstrijd blijft het amusant om naar het driftige mannetje en zijn onophoudelijk gesticuleren te kijken.

4. Nederland
Het leeuwendeel van het team was er op het vorige WK in 2006 al bij en dat wilde in de eerste wedstrijd maar niet zichtbaar worden. Als rillende debutanten liepen onze helden door het Soccer City Stadium van Johannesburg. Dat juist onze 'speerpunten' Robin van Persie en Wesley Sneijder het lieten afweten, geeft te denken: alsof de last te zwaar was voor ze. De last van de missie die zij zichzelf hadden opgelegd: de besten en de mooisten zijn. Met zo'n verkrampte houding als tegen Denemarken kan Nederland nooit ver komen. Waarom toonde Oranje na een intensieve voorbereiding en met zoveel begeleiders toch zoveel bleke smoeltjes?

5. Tegenzin
Een wereldkampioenschap is een hoogtepunt in je loopbaan, dus daar begin je met veel plezier aan. Zou je zeggen. Maar de meeste spelers straalden eerder tegenzin uit. Met name de favorieten Engeland, Frankrijk en Italië wekten aanvankelijk de indruk dat ze liever thuis waren gebleven. Merkwaardig. Alsof het bloedheet is in Rustenburg, Durban en al die andere speelsteden, in plaats van hooguit twintig graden. Zelfs op grote hoogte hoeft geconcentreerd voetballen er niet uit te zien als angstig voetballen. Behalve Duitsland leek ook Ghana er wel zin in te hebben - net als in 2006 een elftal dat strijdt met een leeuwenhart. Let op spits Asamoah Gyan: mooie kop, fijne trap, een klassieke afmaker.