Wilco Peul (48) is sinds veertien jaar neurochirurg in Leiden. Hij heeft ‘het mooiste beroep dat er bestaat’.

‘Al is het wel een somber vak. De gunstigste aandoening waarmee ik te maken krijg, is de lage-rughernia. Daarnaast doe ik veel hoog-risico-operaties aan tumoren. Daarbij zoek je de grenzen van het mogelijke op, en is succes lang niet altijd gegarandeerd.

In hersenen snijden is hoogst precair. Ik vind het ook een eer dat de patiënt je dat laat doen. Je grijpt toch in in iemands denkvermogen, in wie hij is. De kleinste schade kan definitief zijn. Voor dit vak moet je rustig zijn, in alle situaties. Je moet een uiterst flexibel reactievermogen hebben en soms een rubberen ziel. Laatst was ik een patiënt aan het opereren met een wervelkolomtumor. Dat moest ik onderbreken omdat er een traumapatiënt binnenkwam. Een klein kindje dat een zwaar ongeluk had gehad en dat daarna onder mijn handen doodging. Vervolgens moet je dat aan de ouders meedelen. En daarna moet je weer verder met die eerste operatie. Dat vergt het uiterste van je emotionele incasseringsvermogen. Als je daar niet tegen kunt, houd je dit vak niet vol. In de tijd dat mijn kinderen klein waren, heb ik een periode geen kinderen kunnen opereren. Dat kwam echt te dichtbij.

Een belangrijk aspect is dat je goed moet kunnen communiceren met de patiënt en zijn familie. Uitleggen wat de risico’s zijn. En ook uitleggen waarom je soms níét opereert. Ik zeg wel eens tegen studenten: “Je kunt een aap leren om te opereren. Maar je kunt een aap niet leren wanneer hij níét moet opereren.” Daar onderscheid in kunnen maken, is in ons vak cruciaal.

Hans Geurtsen uit Den Haag vind ik een briljant chirurg, net als Peter Vandertop van het AMC. Maar De beste in zijn vak is voor mij Jan Metzemaekers uit Groningen. Een knap operateur en een prima manager.’

Meer over 'De beste in zijn vak: neurochirurgen' vindt u hier.