Peter Vandertop (VUmc en AMC) werkt sinds 1990 als neurochirurg.

Hij heeft een prachtig vak, vindt Vandertop (54). Al is het wel een metier dat volledig beslag op iemand legt. ‘Ik ben zeker twaalf uur per dag met mijn werk bezig. Een groot deel van ons werk komt neer op het bedenken van een strategie. Als ik maandag een operatie aan een hersenstamtumor heb, dan ben ik daar de dagen daarvoor in gedachten al mee bezig. Ik ben iemand die in het weekend graag in de keuken staat. Ook tijdens het koken denk ik er voortdurend over na: hoe ga ik die tumor aanpakken? En dan nog komt het tijdens de operatie vaak aan op improviseren. In de operatiekamer worden neurochirurgen verguisd omdat we zo vaak uren uitlopen.

Wat mooi is aan ons vak is het hoge tempo van de ontwikkeling van de techniek. We kunnen nu al zoveel meer dan vijf jaar geleden. Ik herinner me nog hoe ongelofelijk we het twintig jaar geleden vonden om op een MRI-scan naar levende hersenen te kijken. Het maken van een scan duurde toen vijfenveertig minuten, nu gebeurt het soms in milliseconden. We krijgen steeds meer middelen tot onze beschikking om mensen te helpen.

Ik ben zelf geen held bij medische ingrepen. Laatst zei mijn tandarts dat hij een gaatje had gezien. Heb ik dat eerst laten checken bij de kaakchirurg. Als ik ooit een klapvoet zou hebben, dan zou ik mij absoluut niet laten opereren. Dan maar een schoenlepel in mijn schoen. De beste in zijn vak aanwijzen is lastig. In de jaren negentig was Kees Tulleken een grote naam. Wie ik nu zou aanwijzen, is Koo van Overbeeke uit Maastricht. Die heeft een enorme passie voor het vak. Hij wordt bijna chagrijnig als hij drie dagen niet kan opereren.’

Meer over 'De beste in zijn vak: neurochirurgen' vindt u hier.