Jan Metzemaekers (54) werkt twintig jaar als neurochirurg in Groningen.

Hij was al vroeg in zijn geneeskundestudie gefascineerd door het zenuwstelsel. ‘Ik houd van dat puzzelwerk; hoe alles met elkaar verbonden is. Maar bijna nog belangrijker dan de technische kant van de zaak is dat je een goede dokter bent voor je patiënt. Die is vaak erg bang, heeft intensieve begeleiding nodig. Met knap snijden alléén kom je er niet. Al is dat in bepaalde hersengebieden wel van groot belang. Ik ben met name thuis in microchirurgie van de hersenen, de hersenstam en het ruggemerg. Daarbij werken we letterlijk op de vierkante millimeter. Vaak met instrumenten met een omvang van millimeters. Die bedien je met de hand onder microscopische vergroting, terwijl je in een stoel zit. Een vaste hand strekt dus wel tot aanbeveling.

Neurochirurgie is een belastend vak, emotioneel maar ook fysiek. Lange operaties kunnen wel acht uur beslaan. Dat voel je nadien echt in je lijf. Maar als het dan goed gaat met de patiënt is dat direct verdwenen. Neurochirurgische hoogstandjes maken onderdeel uit van de behandeling. Dat zijn echte teamprestaties. Bij kwaadaardige aandoeningen gaat het er vaak om of je de patiënt extra tijd kunt geven. Bij ons vak is het lastige: wanneer stop je? Ga je het kwaadaardige proces tot de laatste cel verwijderen, met alle risico’s van dien, of laat je iets zitten met het idee dat mensen dan in een betere toestand overleven? Dat is kiezen uit twee kwaden. Wie ik als neurochirurg erg goed vind, is mijn directe collega Maarten Coppes. Een prima dokter die bij de top van de complexe wervelkolomchirurgie hoort. Wie ik vaak noem als ik over de techniek van het vak praat, is Peter Vandertop. Een vakman die precies doorheeft waar het in ons metier om draait. Hij is voor mij De beste in zijn vak.’

Meer over 'De beste in zijn vak: neurochirurgen' vindt u hier.