Andrew Maas (Universitair Ziekenhuis Antwerpen) is sinds 1985 neurochirurg. Maas (60) raakte al vroeg besmet met wat hij ‘de neuro-tic’ noemt.

‘Dit vak is fantastisch. Het brein is per definitie een terrein waar we niet veel van weten. In feite ben je een soort ontdekkingsreiziger. Een avonturier die grenzen opzoekt, maar ook verdraaid goed weet wanneer hij moet stoppen. Wanneer zijn risico’s onaanvaardbaar? Wie tijdens het opereren altijd tot honderd procent wil gaan, eindigt vaak met nul. Dan is de tumor er wel uit, maar is de patiënt overleden. Je maakt geregeld mee dat het niet lukt. Je weet als neurochirurg dat je in je loopbaan een aantal patiënten zult doodopereren. Dat is het moeilijke aan dit werk: de mentale druk. Je moet leren om afstand te nemen. Ik wil altijd weten wie de patiënt is die ik opereer. Maar zodra dat hoofd is afgedekt met steriele doeken is het werkterrein geworden. Als je gaat denken: o god, als ik hier wat raak, kan Henk straks niet meer lopen, dan kun je niet meer werken.

Het vak is ook fysiek zwaar. Je staat soms lang te opereren. Daarom moet je als een topsporter kunnen focussen op je werk. Mijn langste operatie duurde meer dan vierentwintig uur aan één stuk. Dat was een heel lastige tumor. Op het moment dat je bezig bent, heb je zo veel adrenaline in je lijf dat je het volhoudt. Je gaat die vierentwintig uur in fases indelen, en kijkt niet verder dan de volgende fase. Het belangrijkste in dit vak is dat je als persoon zeer stabiel bent. Wie wankel in het leven staat, gaat het niet redden.

Het is moeilijk om De beste aan te wijzen. Wie ik erg goed vind, is Ernst Delwel uit Rotterdam. Een goede en betrokken chirurg. Ik zou hem uitkiezen als ik iemand nodig had.’

Meer over 'De beste in zijn vak: neurochirurgen' vindt u hier.