André Grotenhuis (57) is vijfentwintig jaar neurochirurg. De confrontatie met het brein blijft voor hem zelfs na duizenden operaties een fascinerende gebeurtenis.

‘Het is een weke massa die wat op een bloemkool lijkt. Maar ik realiseer me altijd dat zich daar een heel leven in bevindt. Ik zou het zelf doodeng vinden als iemand mijn schedel binnen zou gaan. Ik realiseer me bij iedere patiënt dat ik dat vertrouwen eerst moet verdienen. Ik wil precies weten wie er tegenover mij zit: wie de mens is die dit overkomt. De grote angst van patiënten is: ben ik nadien nog wel dezelfde? Ben ik voor mijn kinderen nog wel dezelfde moeder? Een terechte angst. Maar meestal heeft de ziekte zelf die schade al aangericht. Soms zijn dingen die je ziet zo verdrietig dat je er nog lang over loopt te piekeren. Ik leg geregeld een arm om een schouder. Jonge mensen die na een ongeluk sterven, die familie die totaal ontredderd tegenover je staat… dat zijn dingen die enorm op je kunnen drukken.

Vierentwintig jaar geleden zijn mijn eigen kinderen, een tweeling van acht, verongelukt. Over reden door een jongen die oefende voor zijn rijbewijs. Dat is zo’n kolossaal verdriet. Daardoor besef ik iets meer door wat voor hel die mensen gaan. Ik heb het heel lang verdrongen, alsof het niet gebeurd was. Maar hoe ouder je wordt, hoe meer het zich aan je opdringt.

Het is lastig om te definiëren wie De beste neurochirurg is. Ik vind Wilco Peul en Peter Vandertop geweldig goed. Datzelfde geldt voor Guus Beute. Maar ik noem toch Saskia Peerdeman als De beste. Vanwege de combinatie van chirurgische vaardigheden, haar persoonlijke begeleiding van patiënten én haar betrokkenheid bij de opleiding van neurochirurgen. Ik zou mijn vrouw aan haar toevertrouwen.'

Meer over 'De beste in zijn vak: neurochirurgen' vindt u hier.