We herinneren ons een tijd dat Nederlanders met een zekere opluchting terugkwamen van Zuid-Europese vakanties. Niet dat ze dat meteen toegaven; met de gedachten aan dat rustiek balkende ezeltje en de gitzwarte ogen van de uitbaatster van bar Caramba moesten ze per slot van rekening nog tot diep in oktober hun dagdromen vullen. Maar nadat thuis eerst de vaststelling volgde dat het best fijn was weer eens normaal te kunnen poepen, en iets te eten dat bij leven minder dan acht poten had gehad, daalde alras het besef in dat we het in Nederland niet zo slecht hadden. Want het was bij onze Latijnse broeders en zusters natuurlijk wél een gigantisch zooitje.

Ze hadden er net dictaturen achter de rug waarnaar een flink deel van de bevolking nog hevig terugverlangde, ze hadden gewelddadige afscheidingsbewegingen, moorddadige misdaadorganisaties en immer stakende vakbonden. Ze knoeiden met conserven, lieten geen blondine met rust en economisch lagen ze voortdurend op apegapen, wat niet zo vreemd was omdat ze, basically, de hele dag lagen te pitten. Heel even had het aanlokkelijk geleken, mama's emotionele uitroep 'Waarom gaan we hier niet gewoon wóóónen?!', maar je wist toch al weer snel waarom niet. Mama had gewoon iets te veel sangria gedronken en deed altijd een beetje raar in de nabijheid van die T-shirtloze tuinman. Ons land mocht dan wat saaier zijn, maar de dingen functioneerden er tenminste. Wij zorgden als vanzelf voor de zieken en zwakkeren en lieten de boel nooit zo hopeloos uit de bocht gieren als die maffe olijvenplukkers.

Naar een zweem van dat oude gevoel liepen we te zoeken op de laatste dag in die oogverblindende havenstad. Het was niet slim geweest dat we, in een onverklaarbaar verlangen naar onze moedertaal, De Telegraaf hadden gekocht. In de kwaliteitskrant van het vakantieland stond zelden een zomerkomkommer, maar onze krant was, behalve aan ontsnapte beestjes, vooral gewijd aan boze campinggangers wier tent was omgewaaid. Nieuws over enge politieke ontwikkelingen op het Binnenhof blokkeerden we succesvol met behulp van een carajillo. In de metro kochten we bij een gebruiksvriendelijke machine een spotgoedkoop kaartje waarmee we razendsnel vervoerd werden naar musea die allemaal onthutsend open waren. Toen zegen we ergens neer, waarna absurd vriendelijke mannen heerlijke spijzen aandroegen waar we vrijwel niets voor mochten afrekenen. Daarna belden ze een taxi, die zich goedgehumeurd door de stad wurmde om ons korte tijd later voor een belachelijk redelijk bedrag bij het vliegveld af te zetten.

Vier uur later stonden we op het station van onze eigen stad. We hielden er rekening mee dat we moesten lopen omdat we voor een taxi te dichtbij woonden, en namen de aanvaring met een bierfiets vol beschonken Britten voor lief. Thuis nestelden we ons met de kranten op de bank. Het bleek echt waar te zijn: de vleesgeworden bescheidenheid van weleer was in onze afwezigheid een stuk minder bescheiden geworden en zat aan tafel met de Boze Blonde, die opeens heel breed bleek te kunnen grijnzen. Hun plannen kwamen er grofweg op neer dat de Blonde straks in de knie mocht schieten wie hij maar wilde, als de anderen maar konden roepen dat ze daar niet blij mee waren. In ruil daarvoor mochten die anderen veel geld weghalen bij belangrijke zaken, om huiseigenaren niet voor het hoofd te stoten. Dit alles verpakt in een regeringsvorm die lastiger uit te leggen was dan de werking van zwarte gaten.

We vertelden elkaar dat we een beetje doordraafden, en dat het plotselinge tekort aan carajillos er vast iets mee te maken had. We herhaalden nog maar eens dat alleen zeikerds na hun vakantie blijven mijmeren dat alles dáár zoveel fijner is. Maar toen we de volgende ochtend wakker werden met het vreselijke besef dat we weer een jaar lang het gebalk van het ezeltje moesten verruilen voor het verontwaardigde gebalk uit Den Haag, legden we het hoofd onder het kussen en stelden vast dat de post-vakantie depressie voor het eerst volkomen terecht was.