...we nog steeds niet schuimbekkend op het Malieveld stonden

We konden, als trouwe Linkse Kerkgangers, natuurlijk blij zijn dat de PvdA niet was weggevaagd. Maar wij zullen nog wel even blijven worstelen met de vraag wat er gebeurd was als de PvdA op tijd op het idee was gekomen om voor elk debat een beta-blokker door de thee van Job Cohen te roeren. Want onze Verlosser wekte toch wel vaak de indruk dat hij zélf dolgraag verlost wilde worden - van kinderlijke campagnespelletjes, debatten vol oneliners en - kom, hoe heten ze ook alweer? - de cijfertjes.

Eerlijk gezegd zijn we nogal teleurgesteld. Het is crisis, nondeju! De roofkapitalisten hebben ons aan de rand van de afgrond gebracht, en nóg delen ze bonussen uit alsof het beesies, bonkies of gogo's zijn. Dus als er één moment was waarop de verworpenen der aarde massaal hadden moeten ontwaken, dan was het nu wel. Maar het 'Yes, we Cohen' waarmee de PvdA-leider gelanceerd werd, bleek al met al inspirerender dan de man himself. GroenLinks wist onvoldoende te profiteren van het momentum, en de SP verloor dik. Al wist Emile Roemer zich op de valreep nog te vergewissen van de prijs voor de 'grappigste' lijsttrekker.

En zo kon het gebeuren dat de handlangers van het grootkapitaal zich de ware winnaars mochten noemen - zonder hen wordt er in elk geval niet geregeerd. In de villawijken van Nederland zal men de fikse staatssubsidie die hypotheekrenteaftrek heet gierend van de lach gebruiken om het zeiljacht van een nieuwe coating te voorzien. Op de Miljonair Fair zullen iets te opzichtig geklede types opgetogen roepen dat ze eindelijk eens hun iets te bruine hoofd boven dat vermaledijde maaiveld uit mogen steken.

De rest - lees: zij die de crisis niet hebben veroorzaakt - moet bloeden. Al zullen Rutte en co die boodschap vooral in business-speak verpakken. Er wordt niet bezuinigd, maar 'omgebogen'. Bijstandsmoeders worden niet afgeknepen, maar met negatieve financiële prikkels 'gemotiveerd'. Zorg is een product, en aan het op tijd voorkomen van poepluiers hangt nu eenmaal een prijskaartje. En dat de in het verre buitenland gelegen Derde Wereld het voortaan met de helft minder moet doen, is een 'sociale' maatregel. Zo geef je die bananenrokjes tenminste de kans hun eigen boontjes te doppen.

Vreemd eigenlijk, dat we nog niet schuimbekkend op het Malieveld staan. Maar om de een of andere reden wil het niet zo vlotten met de verontwaardiging. Is het omdat we stiekem óók een beetje opgelucht zijn? Twee jaar geleden stevende de fiere Rita Verdonk nog recht door zee af op het premierschap, en moesten we serieus rekening houden met Harry Mens als minister van Financiën en Willibrord Frequin op Justitie. Nu zullen we Rita hooguit nog terugzien wanneer haar campagnefilmpje bekroond wordt in Funniest Home Videos.

Nog maar drie maanden geleden leek het een uitgemaakte zaak dat Geert Wilders de orde in het land zou gaan herstellen. Goed, de PVV heeft fors gewonnen, maar op de valreep bleek dat het gros van de Nederlanders toch inzag dat een man die meent dat van rassenrellen 'niet bij voorbaat een negatieve werking hoeft uit te gaan' wellicht niet de beste kandidaat is om die taak te vervullen.

Zo bezien viel het allemaal dus nog mee. En er was bovendien een onvoorziene opsteker: met de nederlagen van het CDA en de ChristenUnie is het ook gedaan met die schimmige figuur die acht jaar op het Binnenhof rondwaarde als souffleur van de christelijke politiek. Op Zijn instigatie werd er gemorreld aan het recht Hem voor rotte vis uit te maken. Hij vond dat we onze scholieren moeten vertellen dat we helemaal niet afstammen van de apen. En het was Hij die André Rouvoet influisterde dat een homo wel homo mag zijn, maar niet homo mag doen. Nu zit deze spindoctor extraordinaire, wiens wegen ondoorgrondelijk waren, zonder baan. Dat voelt als een zegen. Misschien kan Hij maar beter uitkijken naar een aantrekkelijke functie in het bedrijfsleven - daar valt nog wel wat goed werk te verzetten.