Wilders tegen Obama
Komt Wilders’ oordeel over het bevriende staatshoofd ter sprake in het overleg met CDA en VVD?
Ze is Geert Wilders’ meest enthousiaste supporter in Amerika. Blogger Pamela Geller promoot Wilders sinds 2008 op haar website Atlas Shrugs met foto’s, filmpjes en interviews. Ze documenteert Wilders’ ontmoetingen met prominenten in de counter jihad-beweging en organiseert voor haar ‘held’ bijeenkomsten in Amerika. Gellers blog is niet alleen doordrenkt van haat tegen moslims, de blogger is ook virulent anti-Obama. Of Wilders de hatelijke meningen van zijn Amerikaanse vriendin over het staatshoofd deelt, was tot nu toe onduidelijk. Deze week verscheen echter The Post-American Presidency; The Obama Administration’s War on America, geschreven door Geller, in samenwerking met Robert Spencer, met een voorwoord van de neoconservatief en oud-VN ambassadeur John Bolton, en, op de achterflap, een aanbevelingstekst van Wilders.
Hij schrijft: ‘Dit boek is een angstaanjagende analyse van de wijze waarop het beleid van president Barack Obama de fundering van Amerika’s leidende rol in de wereld stukje bij beetje afbreekt. Het ontmaskert zijn filosofie van bijna universele “morele gelijkwaardigheid”: een filosofie die het evenbeeld is van het cultuurrelativisme dat de afgelopen decennia Europa heeft vergiftigd. Amerika is de laatste overlevende en het is van essentieel belang dat Europeanen de zienswijze van Amerikaanse burgers overnemen en leren onbeschaamd trots op hun erfgoed te zijn. Dit is een ongelooflijk fascinerend boek dat tegelijkertijd een buitengewoon verontrustende boodschap bevat die we ons allemaal moeten aantrekken.’
En wat is de boodschap die wij ons ter harte moeten nemen? Allereerst dat Obama een ‘islamofiel’ is, behept met een ‘overweldigend verlangen om zich te onderwerpen aan de islamitische wereld’. Zo’n man wil natuurlijk ‘de zachte sharia aan Amerika opleggen’ en ‘negeert de dreiging van de jihad’. Obama, die door Geller nadrukkelijk Barack Hussein Obama wordt genoemd, had het zelfs gepresteerd om de gangbare beschrijving van Amerika als een ‘joods-christelijke natie’ weg te laten. Het was ‘veelzeggend’, waarschuwt Geller. Daarmee probeerde Obama ‘het enorme aandeel die de joden in het Amerikaanse succesverhaal hebben gespeeld te reduceren, zelfs compleet uit te wissen’. ‘De joods-christelijke traditie, het essentiële DNA van Amerikaanse principes, ideeën en bestuur moest vervangen worden door een vals verhaal en een gevaarlijk idee – een “islamo-christelijke” ethiek.’
Volgens Geller is dit het bewijs dat Obama het bestaan van Israël in gevaar brengt. Obama omringt zich, schrijft Geller, met ‘antisemieten en haters van Israël’. Obama is ‘de meest anti-Israëlische president sinds de stichting van de staat Israël’. Zij beschuldigt hem zelfs van etnische zuivering. Want Obama’s beleid tegen uitbreiding van Joodse nederzettingen (overigens identiek aan dat van zijn voorgangers), heeft de ‘etnische zuivering van Joden uit delen van het Joodse thuisland, waaronder delen van Jeruzalem’, tot gevolg.
En waar komt Obama’s ‘antipathie’ tegen Israël vandaan? De kiem ligt in zijn jeugd, wat Geller ‘zijn indoctrinatie’ noemt. Want zoals Geller keer op keer herhaalt, Obama is de zoon en stiefzoon van moslims en groeide op als moslim in Indonesië. Uiterst verdacht is dat Obama ‘buitengewone stappen heeft ondernomen om zijn moslimachtergrond te verduisteren’, door ‘te weigeren zijn volledige geboortewijs openbaar te maken, alsook zijn afstudeerscriptie en zijn paspoort waarop hij als teenager reisde’. Was Obama eerlijk geweest over zijn islamitische achtergrond, dan ‘zou hij een beslissing hebben moeten nemen om de islam te verwerpen’. Geller herinnert eraan dat moslims die van hun geloof stapten, zoals Hirsi Ali en Wafa Sultan (een Syrisch-Amerikaanse die voor Wilders getuigde), uitgesproken zijn over hun keuze. Geller: ‘Als hij de islam heeft verlaten, moet hij daar toch ideeën over hebben.’
Als de insinuatie niet zo kwaadaardig was, zou het om te lachen zijn. Een jongetje van tien, dat na vier jaar in Indonesië te hebben gewoond, terugkeert naar Amerika, moet de islam afzweren. Maar het past in Gellers thesis dat Obama eigenlijk geen Amerikaan is. ‘Je moet in Amerika opgroeien to get Amerika. Of je moet tirannie en onderdrukking ontvluchten en de droom leven door naar Amerika te emigreren. Obama mist het DNA van de USA.’
Het is Gellers zwaarste geschut, maar niet haar enige. Want er is de moeder, ‘communist’, dominee Jeremiah Wright, ‘racist’ en ‘antisemiet’, en vriend Bill Ayers, die in de jaren zestig als militante tegenstander van de Vietnamoorlog betrokken was bij aanslagen (Obama was toen een kind). En, niet te vergeten, Obama is een marxist, wiens geloof in een centraal geplande economie ‘net zo vurig is als dat van Stalin, Mao of Kim Jong Il’.
Deze leugens en verdachtmakingen beveelt Wilders aan als ‘angstaanjagende analyse’. Misschien goed om dit tijdens de formatiebesprekingen aan de orde te stellen? Het zou toch vervelend zijn als in Washington de vraag rijst of de nieuwe Nederlandse regering deze analyse deelt.
