PvdA-Kamerlid Ahmed Marcouch begrijpt de boosheid van PVV-stemmers. Hoe denkt hij het tij te keren?

Ahmed Marcouch heeft er geen behoefte aan voortdurend te roepen dat het komend kabinet 'uitsluit en verdeeldheid zaait', zoals Farid Azarkan, voorzitter van SMN (Samenwerkingsverband Marokkanen in Nederland) dat namens alle Marokkanen deed, onder meer bij het programma Pauw & Witteman. Sterker nog, Marcouch ziet deze tijd van polarisatie en open zenuwen ook als een kans. Niet lullen maar poetsen is het credo van de voormalig stadsdeelvoorzitter van Slotervaart. Offensief besturen was de sleutel van zijn succes en hij raadt het komend kabinet aan hetzelfde te doen. 'Ik ging de straat op. Voortdurend. Als er een overval was gepleegd, ging ik er zelf naartoe en stuurde ik Job Cohen een sms'je. Nog steeds voel je machteloosheid bij bestuurders en die moet worden doorbroken. Dat gebeurde in Slotervaart en dat gaf kracht. Weg achter dat bureau en je uitspreken, zoals Lodewijk Asscher in Amsterdam en Jan Hamming in Tilburg doen.'

Dat bestuurders hier nog onvoldoende van doordrongen zijn, merkte hij vorige week toen hij op bezoek ging bij een Nederlands echtpaar in de Diamantbuurt in Amsterdam. Die buurt kreeg in 2006 landelijke bekendheid nadat een echtpaar er werd weggepest door Marokkaanse jongens. 'Verstandige mensen, hoogopgeleide D66-stemmers die betrokken willen zijn bij hun buurt. Tijdens een buurtbarbecue aan het eind van deze zomer deed zich een incident voor. Terwijl de wethouder mooie woorden sprak over het samenleven in de Diamantbuurt, waren er een paar ettertjes die de boel probeerden te verstoren. De bewoner liep naar de ordeverstoorders toe en toen dat niet hielp, ontstond er een klein handgemeen. De buurtregisseur deed niets. "Als ik zou ingrijpen," zei hij later, sta ik morgen op YouTube." Ook de wethouder liet het afweten.'

De ontstelde buurtbewoner voelde zich dubbel vernederd, zegt Marcouch. De gedachte aan de agressie van de Marokkaanse buurtjongens en het ontbreken van elk gezag hield hem die nacht uit zijn slaap. De volgende dag werd er bij hem aangebeld: 'Kom maar naar buiten,' riepen de jongens. En: 'Je kinderen kun je voorlopig beter binnenhouden.'

De buurtregisseur die niet optreedt, de wethouder die zijn ogen liever sluit, Marcouch begrijpt kiezers die zich daar tegen keren en PVV gaan stemmen. 'Ik noem dat het failliet van onze instituties, je mág zo'n buurtbewoner niet zo in de kou laten staan. Dat komt keihard aan bij de gewone burger. En zulke taferelen spelen zich niet alleen af in Amsterdam, maar overal in het land.'

Later die dag reisde Marcouch samen met PvdA-Kamerlid Khadija Arib naar Groningen af, waar onbekenden hadden geprobeerd brand te stichten in een moskee. Bovendien bekladden ze het gebouw met de leus: 'Maak ons niet kwaad.' Het was niet de eerste keer. Afgelopen maart werd deze moskee besmeurd met bloed en lag er een kop en ingewanden van een wild zwijn bij de ingang. 'Ik zie een toename van dit soort incidenten. In Groningen was de buurt heel betrokken, mensen stuurden kaarten of ze brachten bloemen. Dat komt ook omdat het moskeebestuur, allemaal jong en hoogopgeleid, actief is in de buurt. Ze sluiten zich niet op.'

Antimoslimgeweld wordt door de politie te vaak afgedaan als baldadig, vindt Marcouch. 'De maatschappelijke verontwaardiging is veel minder groot dan als zoiets bij Joden of homo's gebeurt.'

In Groningen komen ze er samen wel uit, denkt Marcouch, de twee groepen staan niet tegenover elkaar en de politie zet zich in om de daders te pakken te krijgen. Terwijl het in de Diamantbuurt al jaren rommelt: 'De politie, de wethouder, ze moeten duidelijker stelling nemen, hún norm moet tellen en niet die van die rotjochies, anders nemen ze de overhand. Op die manier is er te weinig aandacht naar de bewoners uitgegaan.'

Natuurlijk is de toon van het debat vervelend en denkt de gewone man dat hij nu gelegitimeerd mag zeggen dat hij de islam een groot gevaar vindt. Maar Marcouch staat daar niet te lang bij stil. Ook niet bij Wilders. Hij blijft hameren op wat volgens hem de kern is van het probleem. Je zou soms vergeten dat hij bij de PvdA hoort, zo kritisch is hij over het beleid van 'pappen en nathouden'. Al baart de sfeer die nu aan het ontstaan is hem wel zorgen: 'Ik voel een soort guurheid in de samenleving en ik hoor te weinig positieve ideeën over oplossingen. Het regeerakkoord leest als de brief van een boze vader die met een stok om zich heen slaat. De boventoon is toch te veel PVV: "Moslims het liefst het land uit en hun hoofddoek af." VVD en CDA hebben nauwelijks een verhaal, terwijl dat juist zo belangrijk is.'

Marcouch gelooft dat het tij te keren is: 'Nederlanders zijn zo ruimhartig, je moet ze alleen laten zien dat je ze begrijpt, dat je je best doet. Dat is keihard werken, maar het is de enige manier.'