Het was een uitermate beteuterd mailtje dat ik afgelopen week kreeg van Kamerlid Pieter Omtzigt (CDA). ‘De Tweede Kamerverkiezingen woensdag zijn voor het CDA en voor mij niet goed verlopen,’ was de openingszin. ‘Als nummer 29 ben ik niet herkozen in de nieuwe Tweede Kamer.’ Na enkele mededelingen over het ‘grote voorrecht’ om Kamerlid te zijn geweest en de ‘bereikte resultaten’, eindigde Omtzigt met: ‘Ik dank je voor de goede samenwerking.’

Het kan verkeren. De afgelopen jaren beende Pieter Omtzigt met een air van onoverwinnelijkheid door het gebouw van de Tweede Kamer. Met zijn 36 jaar, mooie portefeuille (pensioenen) en brede netwerk werd hij gezien als een van de coming men van het CDA. Maar helaas, plaats 29 was op 9 juni niet voldoende. En dus moet Pieter Omtzigt op zoek naar ander werk.

Vandaag neemt Kamervoorzitter Gerdi Verbeet afscheid alle volksvertegenwoordigers die niet herkozen werden. Daar zitten naast Omtzigt een hoop CDA’ers tussen. Wat te denken van Jan Schinkelshoek, de voormalig spindoctor van Ruud Lubbers die de afgelopen vier jaar het parlementaire geweten was van zijn fractie? En Maarten Haverkamp, de woordvoerder buitenlandse zaken die altijd een beetje benauwd keek als er een journalist op hem afstapte?

Ook bij andere partijen is er verdriet. Exit John Leerdam (PvdA), de extraverte Antilliaan met grillige vlinderdassen en dito karakter. Paul Kalma, de eigenzinnige ex-directeur van de Wiardi Beckman Stichting die doorgaans sprak in een voor journalisten onbruikbaar academisch proza. En natuurlijk Mei Li Vos: door iedereen geliefd maar ook niet altijd even serieus genomen.

Bij de ChristenUnie verdwijnt Ernst Cramer, een door zijn collega’s zeer gewaardeerd Kamerlid dat in september vorig jaar nog door VN werd uitgeroepen tot de ‘amendementenkoning’. En de jonge Ed Anker, die op Twitter zo graag linkjes verstuurde met jaren negentig-videoclips van Haddaway en The Urban Cookie Collective.

Bij de SP: Fons Luijben, de eerste bankier die in 2006 de voormalige maoisten ging vertegenwoordigen (nooit meer iets van gehoord). Bij Trots op Nederland: Rita Verdonk (behoeft geen commentaar).

Gelukkig is er tenmidden van al deze treurnis ook wat vreugde. Neem Sabine Uitslag van het CDA. Vorige week donderdag, een dag na de verpletterende nederlaag van de christendemocraten, las ik een interview met haar in het blad van de jongerenbeweging van het CDA. ‘We gaan voor 41 zetels en in de campagne wil ik 41 Obamaatjes zien,’ sprak het hoogblonde Kamerlid uit Welsum. Dat was duidelijk opgetekend vóór 9 juni. Het klonk inmiddels - op z’n best - naïef en - op z’n slechtst - pathetisch.

Maar zie: Sabine (plaats 31) werd op 9 juni met voorkeursstemmen in de Kamer herkozen. Vanmiddag wordt ze opnieuw beëdigd.