Vlak voor de Tweede Kamerverkiezingen van 1998 deed ik het meest excentrieke wat ik ooit heb gedaan. De KRO kwam op het idee om drie gerenommeerde Haagse journalisten op de televisie de perssociëteit Nieuwspoort te laten naspelen. Inclusief de sigarenwalm, alcohol en roddel en achterklap die bij zo’n oord horen. Bijna een maand lang becommentarieerden Kees Lunshof van De Telegraaf, Willem Breedveld van Trouw en ikzelf op prime time de verrichtingen van de bewindslieden van het kabinet-Kok.

Omdat televisie nu eenmaal entertainment is, moesten we de ministers en staatssecretarissen een cijfer geven (Gerrit Zalm van Financiën haalde de hoogste score). Bovendien leek het eindredacteur Fons de Poel een aardig idee als we de ‘politieke dieren van Paars’ met echte dieren vergeleken. Premier Kok werd door cartoonist Sieb Posthuma vervolgens afgebeeld als een trekpaard, Frank de Grave als een stokstaartje, Annemarie Jorritsma als een gezellige angorakat.

De kijkcijfers waren hoog, de reacties gemengd. Zo vond de antirookclub Clean Air Nederland het maar niets dat we er in beeld lustig op los paften. De belangstelling van de politici in kwestie voor ons oordeel was groot. Tijdens een PvdA-congres in de RAI kwam staatssecretaris Tineke Netelenbos van Onderwijs opeens op me afrennen. Was de uitzending met haar in de hoofdrol al opgenomen? Gaven we haar een voldoende? Met welk dier werd ze vergeleken? Ik kon de staatssecretaris geruststellen. Ze kreeg een zeseneenhalf. Het dier waarmee ze werd vergeleken was een roodborstje. Tot zover het hoogtepunt in mijn kortstondige televisiecarrière.

Ik moest van de week opeens weer aan ‘De politieke dieren van Paars’ denken. Na Kees Lunshof overleed ook Willem Breedveld veel te jong. Als Brandpunt belt dat ze een vergelijkbare serie over de bewindslieden van Rutte willen maken, zal ik het oordeel in mijn eentje moeten vellen. Een roodborstje zit er dit keer in elk geval niet bij.