Minister van staat Hans van Mierlo zit naast oud-burgemeester Bram Peper van Rotterdam op de sofa. Beide linkse veteranen leunen op een kruk. Oud-directeur Rudi Fuchs van het Stedelijk Museum loopt langs. Hij steunt op een wandelstok. Ook Harry Mulisch is er. Van Mierlo vertelt over zijn huwelijk, vorige week, met schrijfster Conny Palmen.

Even verderop staan de oud-bewindslieden Jos van Kemenade, Wim Meijer en Marcel van Dam elkaar te pesten. Van Kemenade draagt zijn gouden partijspeldje: vijftig jaar lid van de PvdA.

Zal van Dam niet meer krijgen, merkt Meijer op. Hij hield de sociaal-democraten in 2003 voor gezien en stemt tegenwoordig op de SP. Ik moet niets hebben van jullie blinde loyaliteit aan de PvdA, antwoordt Van Dam. Loyaliteit - die wordt bij de maffia op Sicilië ook hogelijk op prijs gesteld. Gezellig hoe de voomalige ministers en staatssecretarissen uit het kabinet-Den Uyl nog altijd met elkaar omgaan!

We zijn op het hoofdkantoor van uitgeverij De Bezige Bij aan de Amsterdamse Van Miereveldstraat.

Vanmiddag wordt het eerste exemplaar van Van Dams boek 'Niemands land' plechtig gepresenteerd. Het is één grote tirade tegen de kabinetten-Lubbers, -Kok en -Balkenende die de verzorgingsstaat hebben ontmanteld, publieke diensten hebben geprivatiseerd en de rijken rijker en de armen armer hebben gemaakt.

Peper houdt de laudatio. Ook hij strooit as op zijn hoofd. De sociaal-democraten zijn er niet in geslaagd de Nederlandse bevolking te enthousiasmeren voor de verzorgingsstaat. De burgers zijn al die prachtige collectieve voorzieningen en uitkeringen nooit als iets van hen zélf gaan beschouwen. Daardoor hebben bureaucraten en technocraten hun slag kunnen slaan. Van Dam - behalve oud-minister van Volkshuisvesting en oud-VARA-voorzitter ook begenadigd debater haalt in zijn dankwoord uit naar PvdA-leider Wouter Bos.

De minister van Financiën was uitgenodigd het eerste exemplaar in ontvangst te nemen en met de auteur in debat te gaan. Hij heeft het verzoek zelfs niet beantwoord. Zo bang is Bos voor de man die hem via zijn Volkskrant-column vloerde toen hij in 2006 de AOW wilde fiscaliseren (andere term voor: laat bemiddelde bejaarden zelf voor de kosten van hun pensioenen opdraaien).

De oud-Nieuw Linksers en D66-oprichters die nu op leeftijd zijn moeten niet veel hebben van Shell-boy Bos, wordt vanmiddag duidelijk. Bij de komende Kamerverkiezingen kan hij nog veel last van hen krijgen. Al zijn hun gloriedagen wel zo'n beetje voorbij. Tot spijt van Bezige Bij-uitgever Robert Ammerlaan die ook de katheder bestijgt en zegt dat hij nog steeds niet begrijpt waarom Joop den Uyl in de jaren tachtig niet besloot stemmenkanon Marcel van Dam tot zijn opvolger te benoemen.

Een stelling waarover de vrienden van Marcel en andere genodigden onder een glas rode wijn nog lang napraten. Den Uyl passeerde Van Dam, Meijer, Van Kemenade, Ed van Thijn, André van der Louw. Ten gunste van FNV-voorzitter Wim Kok die volgens de oude partijleider als enige in staat zou zijn de partij op een linkse koers te houden.

Uiteindelijk bleek Kok de man te zijn die bezuinigde op de WAO, de koppeling tussen de uitkeringen en de lonen losliet en vrije marktwerking doorvoerde bij de spoorwegen en in het taxibedrijf. De PvdA verloor de verkiezingen van 2002. Kok vertrok om commissaris bij ING te worden. Van Dam, die in de jaren tachtig te rechts werd bevonden om partijleider te worden, wordt nu gevierd als de held die Pim Fortuyn en Geert Wilders misschien wel had kunnen tegenhouden. Hoe ironisch kan de geschiedenis zijn!