Het ziet er niet zo goed uit voor Gerrit Zalm. De ABN Amro-topman blijkt in zijn jaren als beste vriend van Dirk Scheringa toch een schevere schaats te hebben gereden dan hij altijd beweerde. Na de Volkskrant heeft nu ook EenVandaag een brief boven water gehaald waarin Zalm de dubieuze praktijken van de DSB Bank verdedigde. Minister Bos hintte gister al op een vertrek.

Grappig genoeg kwam ik Zalm ook tegen toen ik afgelopen week een rapport van het Sociaal Cultureel Planbureau doornam. De club van Paul Schnabel publiceert vier keer per jaar het Continu Onderzoek Burgerspectieven, een soort permanente graadmeter van het Nederlandse humeur.

In het onderzoek van eind oktober staat een interessante paragraaf over de ‘besmettelijkheid van onvrede.’ Uit de focusgroepen van het SCP blijkt namelijk dat negatieve opvattingen over de politiek aanstekelijk werken. Mensen die aan het begin van het gesprek nog neutraal of positief tegenover politici staan, zijn aan het eind vaak overtuigd door de ontevredenen. Ook al – en hier komt de opmerkelijkste conclusie van het SCP – gebruiken die ontevredenen voorbeelden en anekdotes die feitelijk totaal onjuist zijn. ‘Retorische verdichting’ noemt het SCP dat: ‘Ze (de negatieve burgers) ballen elementen uit verschillende politieke anekdotes samen in een enkel verhaal, en projecteren reeds bestaande negatieve sentimenten op politici.’

Wat volgt is het transcript van een hilarische conversatie over Gerrit Zalm:

A: “Kijk naar Zalm. Die was minister van Financiën. En
later was hij… eh… had hij een andere post.”
B: “Volksgezondheid.”
A: “Ja, bijvoorbeeld.”
Interviewer: Vind je dat dat niet kan?
C: “Nee, dat is ongeloofwaardig.”
A: “Ja, want als je eerst bezig bent met Financiën, en
daar ben je vier jaar lang mee bezig…”
Interviewer: Twaalf jaar.
A: “Of, ja, twaalf jaar. Dan ben je daar dus mee bezig
en dan ga je na die twaalf jaar in ene een andere
tak van sport doen.”
[…]
C: “Het is gewoon zo dat een minister zelf inhoudelijk
niets weet.”

Hier klopt dus geen donder van. Zalm was twaalf jaar minister van Financiën, op een kort intermezzo onder Balkenende-I na. Hij was nooit minister van Volksgezondheid. Beweren dat Zalm in zijn Haagse jaren een baantjesjager was zonder inhoudelijke kennis van financiën, is zoiets als zeggen dat Luis Suarez nooit een doelpunt maakt. Of dat Kluun een slechtverkopende schrijver is.

Als Zalms track record in Den Haag al gebruikt wordt om aan te tonen dat politici niet deugen, hoe moet dat dan met zijn twijfelachtige dienstverband bij DSB?

Ik zie het de komende dagen somber in voor Il Duro.